Gedichten over bomen

Geplaatst: 21 jan 2006 10:50 pm



Er zijn prachtige gedichten gemaakt over bomen. Dit onderwerp zat al lang in mijn hoofd. Het gedicht van Atze van Wieren bracht het weer naar boven. Nu dus daaraan begonnen !



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 21 jan 2006 10:54 pm



BOOM



Ik heb mijn handen om jouw schors gelegd

en zacht bevoeld, zoals een blinde tast.

De diepe barsten in jouw bast betast,

het braille dat op stam is ingelegd.



Een oud verhaal dat hier geschreven staat,

hiërogliefen uit een verre tijd,

zo zorg'loos ooit de liefdesgod gewijd;

van altijd zomer spreekt dit stil dictaat.



Mijn vingertoppen raken haar gebied,

gaan langs haar naam, het half verweerde hart.

Ik maak me van je los, zo vreemd verward,

zoveel nog hier, alleen wij samen niet.



Atze van Wieren

Bekroond met de Concept Poezieprijs 2000.

Publieksprijs literair festival '100 jaar Sonsbeek'.

Opgenomen in verzamelbundel 'Als je weggaat'



Dettie

Geplaatst: 22 jan 2006 08:39 am



Wat een goed idee, daar had je het inderdaad al eerder over



ik zal ook eens gaan zoeken.



Groetjes,

Wil

Geplaatst: 22 jan 2006 11:27 am



DE HAZELAAR



Onverwacht mij tegen

in 't nog winters jaar

op de sprong der wegen

bloeit de hazelaar.



Tegen 't licht gehangen

slingertjes van goud;

aarzelend, bevangen

raak ik aan het hout.



Trillend dwaalt van boven

't fijne wolken los;

en met bloei bestoven

in het naakte bos



blijf ik in een beven

teruggehouden staan,

en ik raak nog even

't donker stamhout aan.





Ida Gerhardt

Uit: Het Veerhuis

Verzamelde Gedichten, Amsterdam 1980



Karin

Geplaatst: 22 jan 2006 11:44 am



Nachtliedje





Er leeft een boom onder water,

een boom van wieling en stroming,

lichtgroen, in de diepte der zeeën;

hij rijst omhoog als het tij komt,

en is er niet meer als het eb is.

Ik heb hem zien prijken bijtijden

bij Silf, als het heldere maan was.



Er leeft een boom onder water,

ik ken hem, hij is vol geheimen;

hij vouwt zich open in tuilen,

in loverstromen van bladeren.

Ik zìng niet voor groten der aarde,

ik zing voor simpelen en dwazen,

en voor kinderen als zij slapen gaan.



Ida Gerhard

Uit: Zeven maal om de aarde te gaan

Een keuze uit haar gedichten

door Gerrit Komrij, Athenaem – Polak & Van Gennep,

Amsterdam, 2003



Karin

Geplaatst: 22 jan 2006 05:57 pm



Als iemand mij nou maar

had opgeraapt

en in zijn zak gestopt

en daar gelaten had,

dat af en toe een hand mij vond,

voelde hoe zacht ik was

en dan weer losliet.

Of op de vensterbank gelegd,

op 't nachtkastje,

in eenrommeldoos.

De keukenla!

Ik heb nog nooit een reis gemaakt,

ik moest zo nodig wortel schieten.

Als iemand mij nou maar had opgeraapt,

er was niets aan de hand geweest,

ik was kastanjebruin geweest,

ik had geglansd, geglansd,

wat later was ik wat gaan rimpelen,

en dan, nou ja, maar nu,

nu moet ik onvrijwillig transformeren

en niet zo n beetje ook.

En steeds als ik zo ongeveer

gewend ben aan mijn nieuwe vorm,

steeds als ik zo min of meer

geaccepteerd heb

dat ik ben zoals ik ben,

dan ben ik alweer anders.

En als het nu zo was dat ik gekozen had

om zo te zijn, dat ik het wilde:

steeds een ring erbij,

zoveel soortgenoten aan mijn takken

in hun veilig stekelhuis,

zo anders dan ikzelf,

maar watweet ik het nog goed.



Ik heb het opgegeven

te zijn zoals ik ben.

Ik groei maar mee

met wie ik worden zal.

Af en toe hoor ik

Dat iemand zegt

Hoe mooi ik ben.

In mijn schaduw

gebeuren dingen

die de moeite waard zijn.



Tjitske Jansen,

uit het moest maar eens gaan sneeuwen.



Deze ook maar even hier neer gezet.



Wil