Gedichten over Oedipus

Geplaatst: 04 jun 2004 11:48 pm



Hallo Dettie,



Wat fijn dat het forum opeens weer gaat.

Die priem: ik dacht dat het sloeg op het doorboren van de voetjes en dat daarmee bedoeld werd dat de persoon in kwestie als baby was gekwetst (kan ook figuurlijk zijn), dus iets aangedaan.

Maar tja de ogen van Oedipus werden door hem uitgestoken met een speld uit het kleed van Jocaste. Dan zou die iemand de vader zijn?

"heeft kracht gezet": om de voetjes te doorboren? of om de ogen uit te steken? Ik houd het op de voetjes, maar zeker ben ik niet.

Wat wreed allemaal.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 05 jun 2004 09:40 am



Ze kan ook Jezus bedoelen. Die zijn voeten werden ook doorboort.



Maar... ze schrijft ook De ogen gaan kapot van afgunst.



Luguber is het in ieder geval wel maar ik weet nog steeds niet echt wat er bedoeld wordt. ik ga eens zoeken op internet.



Groetjes

Dettie

Geplaatst: 10 jun 2004 02:52 pm



Oedipus



Alleen als ik het tegendeel bewijs

zie ik het standpunt dat ik heb verlaten:

ik ben het voetstuk waarop U verrijst.



Alleen verpletterd mag ik blijven staan,

alleen gestraft wilt U mij tolereren.



Alleen in angsten kan ik met U communiëren.

Alleen in woede kan ik U verstaan.



J.A. Emmens

uit: Verzameld Werk. Deel I, Gedichten en aforismen,

Van Oorschot, Amsterdam, 1980.



Tiba.



P.S. Dit is het tweede Oedipusgedicht. Benieuwd wat jullie ervan vinden.

Geplaatst: 05 aug 2007 10:21 pm



Oidipous



De holle weg was te smal voor twee wagens

en de oudste chauffeur nam de voorrang.

Er sneuvelde een spiegel. Discussies.

Toen greep de jongste ineens een geweer

en schoot zijn 'aanrander' neer.

Zag dat daar lag het zieltogend lichaam

van een man oud genoeg om zijn vader te zijn.

Scheurde naar een bordeel in de stad

die tussen de bomen voorbij een viersprong

met een boskapel haar skyline had.

Zag dat hij lag naast het leeggeroofd lichaam

van een vrouw oud genoeg om zijn moeder te zijn.



Ik las in de krant dat een jonge man

zich te pletter had gereden

op een viersprong tegen een boskapel.

Misschien had daar de sfinks gezeten

en had ook hij het antwoord niet geweten

op haar raadsel over de mens.





Willy Spillebeen

uit: Land van vergeten,

Poëziecentrum Gent, 1995



Tiba.

Geplaatst: 05 aug 2007 10:24 pm



Spillebeen vermengt een bericht uit de krant met het verhaal van Oedipus...of hoe een oude mythe plots actueel wordt.



Tiba.