Geplaatst: 13 mei 2006 10:23 am
DE MOEDER
Zij kent haar pappenheimers
die, eenmaal onder haar vandaan,
doldwaas duikelend vallen,
hun vleugels ontdekken;
ze strekken.
Deze is anders.
Hoe hij al met veel te trage klop
zijn pantser brak,
Hoe hij als met tegenzin
zijn snavel door het vlies heen stak,
hoe opsprong in zijn oog
de schrik van wat te wachten stond.
Zij zou zoveel willen zeggen,
dat wis en waar de wind hem
hemelhoog wil dragen,
dat misschien zijn zingen zachter,
maar daarom niet minder zuiver is,
dat hem een ander wacht.
Dat alles zou ze willen zeggen.
Atze van Wieren
Terra incognita, Droom, Trui, Foto, Op de rand, De moeder, De vader
Bovenstaande gedicht maakte deel uit van een cyclus van zeven gedichten waarmee Atze van Wieren de SNS-Literatuurprijs 2002 won, alsmede de Publieksprijs. De prijs werd voor de tiende maal uitgereikt.
Atze van Wieren (Harkema, 1943) is part-time loopbaanadviseur. Hij publiceerde in het Friese literaire blad Trotwaer, in Appel, Concept, Signaal en de Leeuwarder Courant. In diverse verzamelbundels is werk van hem opgenomen. Hij won in 1999 de Publieksprijs van het literair festival '100 jaar Sonsbeek' te Arnhem. In 2000 werd hem de Concept Poëzieprijs toegekend en in 2001 legde hij beslag op de Plantage Poëzieprijs te Amsterdam.
"Ik schrijf omdat een mooi verhaal of gedicht mij ontroert of troost, of smakelijk laat lachen. Wat is er dan mooier dan om zelf zoiets te maken in de hoop dat het bij anderen iets teweegbrengt."
Bron:Meander
Dettie