Geplaatst: 12 nov 2006 09:35 pm
Praat mij niet van eigentijds,
alsof de tijd soms even talmt
om onder ons,
om onze tijd te willen zijn.
De toon van het gedicht is meteen gezet.
Ik vind het een prachtige aanvangsregel: "praat me niet van eigentijds"
Heel direct begin, bijna spreektaal, alsof de dichter een schop wil geven tegen het woord "eigentijds" en tegelijk tegen de tijd.
En ook de laatste strofe liegt er niet om:
Maar tijd is tomeloos,
gunt geen respijt,
voert mij mee naar later,
waar ik uit de tijd zal zijn.
Dit is meer dan een woordenspel met het woord tijd:
het besef dat tijd onmeedogend is (gunt geen respijt), en dat niemand daaraan ontkomt. En dat beseft de dichter maar al te zeer...
Tiba.