Geplaatst: 16 apr 2008 10:15 am
tiba schreef : Het tweede gedicht vind ik veel mooier, zeker de tweede helft:
Zo veel mooie woorden:
Schud ze uit en werp hun schillen
in het vuur.
Maal het merg en strooi het
op ons nieuwe bospad.
Vanavond zal ik zoeken
langs de vloed
naar de contouren van je ijle gestalte,
maar nu knoop ik de banden van mijn schort
en verpulver
de kruiden in de vijzel,
want over een uur
komen de gasten.
Hierbij vraag ik me af over wiens mooie woorden het gaat. Ik kan er niet goed aan uit: ik dacht dat het ging over de woorden van de mensen die weggingen, maar ben niet zeker.
Tiba.
Tiba, kun jij je terugvinden in wat ik hierboven schreef ?
Rutger schreef : Het gedicht gaat over een verlies van iemand, die vaag wordt aangeduid als 'jij', 'je ijle gestalte', en is ook terug te vinden in de 'mensen die gaan wanneer ze moeten blijven'. Het verlies creëert een leegte, want door dit heengaan (weggaan, overlijden) blijven ook de anderen weg. Bij dit verlies is de schrijfster (de 'ik'-figuur) als het ware verdoofd achtergebleven, een verdoving waaruit ze nu is ontwaakt. Maar toch, dat ontwaken, de beschrijving ervan, het zijn slechts woorden, die je kunt weg gooien. Maar toch zal het verlangen naar de verloren geliefde (?, dit wordt niet expliciet vermeld), ondanks de dagelijkse sleur, niet verdwijnen.
Rutger
BerichtGeplaatst: 16 apr 2008 10:15 am Onderwerp: Reageer met quote Bewerk/Verwijder dit bericht Meld post Verwijder dit bericht Bekijk het IP van deze gebruiker
tiba schreef:
Het tweede gedicht vind ik veel mooier, zeker de tweede helft:
Zo veel mooie woorden:
Schud ze uit en werp hun schillen
in het vuur.
Maal het merg en strooi het
op ons nieuwe bospad.
Vanavond zal ik zoeken
langs de vloed
naar de contouren van je ijle gestalte,
maar nu knoop ik de banden van mijn schort
en verpulver
de kruiden in de vijzel,
want over een uur
komen de gasten.
Hierbij vraag ik me af over wiens mooie woorden het gaat. Ik kan er niet goed aan uit: ik dacht dat het ging over de woorden van de mensen die weggingen, maar ben niet zeker.
Tiba.
Tiba, kun jij je terugvinden in wat ik hierboven schreef ?
Rutger schreef:
Het gedicht gaat over een verlies van iemand, die vaag wordt aangeduid als 'jij', 'je ijle gestalte', en is ook terug te vinden in de 'mensen die gaan wanneer ze moeten blijven'. Het verlies creëert een leegte, want door dit heengaan (weggaan, overlijden) blijven ook de anderen weg. Bij dit verlies is de schrijfster (de 'ik'-figuur) als het ware verdoofd achtergebleven, een verdoving waaruit ze nu is ontwaakt. Maar toch, dat ontwaken, de beschrijving ervan, het zijn slechts woorden, die je kunt weg gooien. Maar toch zal het verlangen naar de verloren geliefde (?, dit wordt niet expliciet vermeld), ondanks de dagelijkse sleur, niet verdwijnen.
Rutger
_________________
Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).
blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje