Marianne Som (ja/nee)

Geplaatst: 05 apr 2008 05:12 pm

Grada schreef:

Prachtig, vooral het tweede gedicht spreekt me erg aan.

Het eerste is in mijn ogen meer een observatie dan een gedicht.

Een mooie en ware observatie, dat wel.

Een observatie misschien wel ja, maar toch vind ik dit een prachtige vergelijking. De vrouw als rots in de branding. De zee, als moeder. De zee, oorsprong van alle leven.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 05 apr 2008 06:37 pm



Het eerste gedicht spreekt me niet zo erg aan, wellicht te veel in de trant gelezen.

Het tweede gedicht vind ik veel mooier, zeker de tweede helft:



Zo veel mooie woorden:

Schud ze uit en werp hun schillen

in het vuur.

Maal het merg en strooi het

op ons nieuwe bospad.



Vanavond zal ik zoeken

langs de vloed

naar de contouren van je ijle gestalte,

maar nu knoop ik de banden van mijn schort

en verpulver

de kruiden in de vijzel,

want over een uur

komen de gasten.



Hierbij vraag ik me af over wiens mooie woorden het gaat. Ik kan er niet goed aan uit: ik dacht dat het ging over de woorden van de mensen die weggingen, maar ben niet zeker.





Tiba.

Geplaatst: 15 apr 2008 01:20 pm

Meisje



Ik zou je iets willen geven wat niet van mij is:

Bouwstenen voor de gestalten van je dromen.



Nu onder het laatste hoofdstuk de stempels zijn gezet,

de laatste gerafelde hoek is omgezoomd,

nu de werkelijkheid is opgegaan in de droom,

is er geen vluchten meer.



Nam je de verkeerde afslag naar het paradijs?

Zijn willen en weten slaags geraakt met elkaar?



Als een vuurvlieg doolde je rond,

een nomadenbestaan.



Dromen, meisje, worden geboren in een ver land,

waar geen scheiding bestaat.

Koester ze,

bouw ze tot paleizen;

behalve die ene,

die ragfijne,

vouw die tot een bootje van papier

en bevaar de zeeën

van mijn middernacht.



© Marianne Som

Uit: Schemertijd, 1999

Ik begrijp het niet helemaal, maar ik vind het wel mooi,



vooral

Zijn willen en weten slaags geraakt met elkaar?

en

Dromen, meisje, worden geboren in een ver land,

waar geen scheiding bestaat.

Koester ze,

bouw ze tot paleizen;

behalve die ene,

die ragfijne,

vouw die tot een bootje van papier

en bevaar de zeeën

van mijn middernacht.

Willeke

Geplaatst: 15 apr 2008 01:44 pm



Mooie gedichten hoor, al vind ik ze niet makkelijk,

er zit een bepaalde dreiging in ook, al valt dat bij de twee die ik nu plaats wel mee.



Deze horen duidelijk bij elkaar, maar hoe?

De eerste gaat over de geboorte denk ik, of over de geboorte van een kind, of het loslaten van een kinf ( het lege nest), of misschien wel over het moment dat je het huis verlaat,zelfstandig wordt..

Prelude (eerste geboorte)



Ik wandel door de tuin

waar vogels bloemen zijn

en bloemen vogels lijken,

waar blauw legato klimt,

waar pizzicato rood

in kringen danst.



syncope

Ik hunker naar de woonplaats

waar de bloedband

en hoor de troostervogel in zijn avondvlucht.

Een zacht, begrijpend zingen

van het lege nest.



© Marianne Som

Uit: Requiem voor Joshua

Uitg. De Distel, 2005

en het tweede..

De stille roep (tweede geboorte)



Hoe kan ik de roep van

het riet vertalen?



Hoofse pluimen beloven

een ontkomen aan

de grondeloze, grote dood.

Nog weet ik niet van

diepe knekels, strooizand, bijtend loog.

Het rimpelloze water lokt

de argeloze.



© Marianne Som

Uit: Requiem voor Joshua

Uitg. De Distel, 2005

Lijkt me te gaan over de lokroep van de dood, of niet.



Wat denken jullie?



Willeke

Geplaatst: 16 apr 2008 10:15 am

tiba schreef : Het tweede gedicht vind ik veel mooier, zeker de tweede helft:

Zo veel mooie woorden:

Schud ze uit en werp hun schillen

in het vuur.

Maal het merg en strooi het

op ons nieuwe bospad.



Vanavond zal ik zoeken

langs de vloed

naar de contouren van je ijle gestalte,

maar nu knoop ik de banden van mijn schort

en verpulver

de kruiden in de vijzel,

want over een uur

komen de gasten.



Hierbij vraag ik me af over wiens mooie woorden het gaat. Ik kan er niet goed aan uit: ik dacht dat het ging over de woorden van de mensen die weggingen, maar ben niet zeker.





Tiba.

Tiba, kun jij je terugvinden in wat ik hierboven schreef ?

Rutger schreef : Het gedicht gaat over een verlies van iemand, die vaag wordt aangeduid als 'jij', 'je ijle gestalte', en is ook terug te vinden in de 'mensen die gaan wanneer ze moeten blijven'. Het verlies creëert een leegte, want door dit heengaan (weggaan, overlijden) blijven ook de anderen weg. Bij dit verlies is de schrijfster (de 'ik'-figuur) als het ware verdoofd achtergebleven, een verdoving waaruit ze nu is ontwaakt. Maar toch, dat ontwaken, de beschrijving ervan, het zijn slechts woorden, die je kunt weg gooien. Maar toch zal het verlangen naar de verloren geliefde (?, dit wordt niet expliciet vermeld), ondanks de dagelijkse sleur, niet verdwijnen.

Rutger







BerichtGeplaatst: 16 apr 2008 10:15 am Onderwerp: Reageer met quote Bewerk/Verwijder dit bericht Meld post Verwijder dit bericht Bekijk het IP van deze gebruiker

tiba schreef:

Het tweede gedicht vind ik veel mooier, zeker de tweede helft:

Zo veel mooie woorden:

Schud ze uit en werp hun schillen

in het vuur.

Maal het merg en strooi het

op ons nieuwe bospad.



Vanavond zal ik zoeken

langs de vloed

naar de contouren van je ijle gestalte,

maar nu knoop ik de banden van mijn schort

en verpulver

de kruiden in de vijzel,

want over een uur

komen de gasten.



Hierbij vraag ik me af over wiens mooie woorden het gaat. Ik kan er niet goed aan uit: ik dacht dat het ging over de woorden van de mensen die weggingen, maar ben niet zeker.





Tiba.





Tiba, kun jij je terugvinden in wat ik hierboven schreef ?



Rutger schreef:

Het gedicht gaat over een verlies van iemand, die vaag wordt aangeduid als 'jij', 'je ijle gestalte', en is ook terug te vinden in de 'mensen die gaan wanneer ze moeten blijven'. Het verlies creëert een leegte, want door dit heengaan (weggaan, overlijden) blijven ook de anderen weg. Bij dit verlies is de schrijfster (de 'ik'-figuur) als het ware verdoofd achtergebleven, een verdoving waaruit ze nu is ontwaakt. Maar toch, dat ontwaken, de beschrijving ervan, het zijn slechts woorden, die je kunt weg gooien. Maar toch zal het verlangen naar de verloren geliefde (?, dit wordt niet expliciet vermeld), ondanks de dagelijkse sleur, niet verdwijnen.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 16 apr 2008 10:39 am



Het gedicht gaat over een verlies van iemand, die vaag wordt aangeduid als 'jij', 'je ijle gestalte', en is ook terug te vinden in de 'mensen die gaan wanneer ze moeten blijven'. Het verlies creëert een leegte, want door dit heengaan (weggaan, overlijden) blijven ook de anderen weg. Bij dit verlies is de schrijfster (de 'ik'-figuur) als het ware verdoofd achtergebleven, een verdoving waaruit ze nu is ontwaakt.



Dat vind ik er ook in, Rutger.



Maar toch, dat ontwaken, de beschrijving ervan, het zijn slechts woorden, die je kunt weg gooien.



Hier twijfel ik zoals ik hierboven schreef: het is mij niet duidelijk over wiens woorden het gaat: die van de mensen die weggingen (en wellichteen woord van troost spraken)???

Ik begrijp dat jij het ziet als de woorden die de schrijfster zelf opschrijft. Ik weet het zo niet...

Misschien dat iemand duidelijkheid ziet?



Tiba.