Geplaatst: 16 apr 2008 11:00 am
Hierbij vraag ik me af over wiens mooie woorden het gaat. Ik kan er niet goed aan uit: ik dacht dat het ging over de woorden van de mensen die weggingen, maar ben niet zeker.
Zo heb ik het wel gelezen Tiba,
iemand verliest een dierbare,
en niemand kan de leegte opvullen die dat achterliet
Ach nee, het is geen onwil. Niemand kan
immers de leegte vullen die niet bestond
toen jij er was.
Er komt wel bezoek, maar het wordt steeds minder, nu ze uit haar verdoving ontwaakt is de kring van mensen om haar heen kleiner geworden,
mensen gingen toen ze hadden moeten blijven
blijvenNu ik uit mijn verdoving ben ontwaakt
is de wereld kleiner geworden.
Haar omtrekken schrijven geen
wijde kringen van mensen meer,
die allemaal gaan wanneer ze
zouden moeten blijven.
de mooie woorden die de leegte niet op kunnen vullen slaan dan ook volgens mj op de woorden van het bezoek wat probeerde te troosten,
Lege woorden. Al is het niet uit onwil.
Zo veel mooie woorden:
Schud ze uit en werp hun schillen
in het vuur.
Maal het merg en strooi het
op ons nieuwe bospad.
het laatste stuk vind ik het moelijkst..
Vanavond zal ik zoeken
langs de vloed
naar de contouren van je ijle gestalte,
maar nu knoop ik de banden van mijn schort
en verpulver
de kruiden in de vijzel,
want over een uur
komen de gasten.
Ze zoekt haar geliefde langs de vloed,
in de stilte stel ik me zo voor,
en ondertussen gaat ze door met de dagelijkse dingen,
bereid een maal,
want vanavond komen de gasten...ze herneemt de dagelijkse gang van zaken weer, althans uiterlijk.
Zo ongeveer interpreteerde ik het.
Het is een prachtig gedicht trouwens.
Wil