Toon Tellegen (ja)

Geplaatst: 12 jan 2006 05:36 pm



Een man dacht:

wanneer zal ik eens één minuut

niet aan haar denken?

Nu?

Hij ging zitten

en dacht één minuut niet aan haar.



Toen stond hij op en wandelde verder,

dacht verder,

steeds verder, zonder tussenpozen,

aan haar



Toon Tellegen,

Uit: Als we vlammen waren,

Querido Amsterdam 1996



gedicht gehaald uit Liefde in Woorden, cd boek met gedichten samengesteld en gelezen door Jessie De Caluwe (uitgeverij Lanoo)



Jan S.



Dit gedicht uit "raad de dichter" ook hier geplaatst. Tiba

Geplaatst: 14 jan 2006 08:35 pm



Eén zwaluw



Jij

jij was een zwaluw

de eerste zwaluw



en je maakte zeven zomers

zonder één winter ertussenin.



Toon Tellegen,

Uit: Wie A zegt: gedichten,

Querido Amsterdam 2002



Wil

Geplaatst: 14 jan 2006 10:06 pm



Het was winter

Wij bliezen in onze handen, dachten

aan ons verlangen.

'Naar wie?'vroeg een van ons. Zuchtend

zweeg de ander.

Het werd zomer.

De dorpen groeiden, glinsterden en bloeiden

tot zij werden achterhaald

en verbrandden.

In de herfst lagen hun resten om ons heen,

markten, straten,

walmende lanen.

Wij porden erin-"niet te hard" riep iets-

wij zochten iets,

een huis misschien, een raam

om voor te wachten.

"Op wie?"riep toen de ander.



Toon Tellegen,

uit gedichten 1977- 1999

Querido 2000



Wil



Wintergedicht ook even hier geplaatst

Geplaatst: 15 jan 2006 03:18 pm



'Dag olifant"zegt de porseleinkast,

'kom voorlopig maar niet meer terug.'

De olifant staat bij de deur,

maar heeft geen deurknop nodig.

Hij snuift de najaarsgeuren op-

regen ruikt hij, storm-

klappert met zijn oren, holt recht naar voren-



die porsleinkast is mijn ziel, dat wist ik al,

maar die olifant

die alweer verder dendert,

alles op zijn weg verplettert

en ook nog voortdurend om zich heen trompettert;

"Ik heb gelijk!"

wat is die olifant van mij?



Toon Tellegen,

uit: Een langzame val

Querido Amsterdam 1991



Dierengedicht, ook even hier geplaatst.



Wil

Geplaatst: 15 jan 2006



Mijn vriend



Mijn vriend,

hij staat aan de rand van de afgrond,

maar hij wankelt niet,



zij die beweren dat hij wankelt

weten niet wat wankelen is,



het lijkt op wankelen,

het lijkt zelfs op vallen,

op ergens zich nog aan vast willen klampen,

maar het is het niet,



het is ook geen schreeuwen

wat hij doet,

geen terugdeinzen, geen aarzelen, geen omkijken,



het is iets nieuws,

iets anders,

iets wat niemand kan-



mijn vriend,

zijn blauwe hemel

zijn slechtvalken ongeduld,

zijn grauwe winters zuivere onsterfelijkheid,



hij wankelt niet.



Toon Tellegen

Uit Minuscule oorlogen

Querido, Amsterdam, 2004



Wil

Geplaatst: 15 jan 2006 08:12 pm



Wat ben je ijverig, Wil!



Het gedicht "Mijn vriend" is prachtig!

mijn vriend,

zijn blauwe hemel

zijn slechtvalken ongeduld,

zijn grauwe winters zuivere onsterfelijkheid,

Is niet de gewone stijl van Tellegen, maar het is prachtig!



Groetjes. Tiba.