Bert Schierbeek (ja)

Geplaatst: 26 apr 2008 07:54 am



Dit lijkt mij alvast een mooie uitdaging, Pieter. Laat mij albeginnen met enkele ideëen.



Die kamelen deden mij eerst aan de woestijn denken. Het getal zeven blijkt vrij veel in de Bijbel voor te komen, de Joodse Kabbalah noemt dit het getal der voltooiing. Laat ons even van dit laatste gegeven uitgaan. Voltooiing, eenheid, ... maar dit schijnt op het eerste zicht al niet helemaal te kloppen.

zeven kamelen

trekken langs de horizon

met een touw

aan elkaar vast

een majestueuze optocht

elk beest opgesloten

in zichzelf

Die eenheid is al ver te zoeken, want elk beest zit

opgesloten in zichzelf

ook al trekken ze

aan dezelfde draad

Hun toekomst is onzeker, ook al trekken ze samen, maar waar naartoe ? Dit is helemaal niet duidelijk. Misschien gaan ze wel hun ondergang tegemoet, want

want ze mikken op hoofd

Die "ze", daar behoor "jij" (direct aangesproken lezer) ook toe.



Op deze paar vaststellingen gebaseerd zou ik zeggen dat de dichter het hier heeft over de mensheid (gesymboliseerd door de kamelen), die steeds verder dwaalt, zonder echt te weten waarheen. Hierbij wordt zij bedreigd door gevaren allerhande. Het samen trekken, in onbegrip voor elkaar, zorgt er voor, dat zij eigenlijk hun lot niet begrijpen.



Rutger



Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 26 apr 2008 09:59 am



Mooie aanzet, Rutger. Geef me even de tijd om hier wat over te "mediteren".



Pieter

Geplaatst: 27 apr 2008 10:33 am



Pieter,

het gedicht van de kamelen begint bij:

3. terugvallend op mijn..



leni

eplaatst: 27 apr 2008 11:08 am



één van de mooiste bundels vind ik persoonlijk : Weerwerk. Bert had een buitenverblijf in Noord-Frankrijk waar ze regelmatig voor lange tijd naar toe gingen, hij kende er veel mensen in het dorp.

In Weerwerk komen een aantal mensen voor. De ervaringen van nu doen hem terugdenken aan zijn jeugd, het verbindingsmotief is de vogel die niet kan laten te vliegen.

Heel veel bundels van Bert Schierbeek bestaan uit één lang gedicht,een soort prozagedicht, verhalend en suggererend tegelijk. Weerwerk is ook zo opgebouwd. Hier begint het:



... zegt Marcel

Marcel Baillon

net van zijn tractor gestapt

hij heeft gemolken

hoofd rood

haar rood

helemaal rood

bloedrood dus

van de gloeiende zon

het teveel aan wijn

tussen twee slokken bier door zegt ie:

wijzend op een mus

(op een telefoondraad)

soms blijft een vogel zitten

maar nooit lang

dan tikt ie met zijn vleugels tegen de lucht

en vliegt weg

hij valt niet

hij tikt

en weg is ie

...

die is goed georganiseerd

die weet waarheen

naar plaatsen waar wij niet

kunnen zitten of staan

hij kent het land van boven

en weet van te warm

'('t is 40 graden Celsius in de zon)

...

misschien naar de Nigaudière

(om te zwemmen)

of naar Rue Heureuse

Longue Rue,l'Arbre Joly

Coq Banni of Mon Idée

om onder een blad te gaan zitten

maar...weer niet lang



ik denk aan Molema in Beerta, een melancholieke boer voortdurend in gevecht met het weer, die tegen mijn oom zei: Koos kerel, een boer het gain leevn, wie ken'n tegen 't weer nait op

(hij hield er ook mee op)



zegt Marcel

(na twee slokken bier en zwijgen)

soms tik jij tegen de wereld

meestal tikt ie tegen jou

een vogel levert weerwerk

tikt en vliegt weg

mijn broer hing zich op

'k snee hem los

dood leek ie tweemaal zo zwaar

kwam de politie en zei

had je niet moeten doen

eerst naar de dokter gaan

de ezels

was ie zeker dood geweest

soms is 't zo warm

smelt het asfalt onder je poten

vallen de mussen van het dak

kunnen zich niet ophangen

...



je moet wel gauw komen

kersen plukken anders

vreten ze ze allemaal op

...

40 graden Celsius in de zon

alleen nog dorst

beesten honger en dorst

ze slachten alles af

veel vlees

geen geld

(stapt op)

tot straks

(2 juli 1976)



.......

zo gaat het 141 blz lang.(leni)



Bert Schierbeek

uit: Weerwerk -1980 (tweede druk) -

De Bezige Bij Amsterdam



leni

Geplaatst: 28 apr 2008 05:17 am



Leni schreef: het gedicht van de kamelen begint bij 3.



3.

terugvallend

op mijn laatste ademtocht

ga ik heen

waarheen

de volksverhuizingen

in het bloed

verlichten de horizon

tot een nieuw land



nooit weet men

waar men komt

leven is er

en daar is...



Beste Leni,



Ik herhaal nog eens:



Nooit weet men

waar men komt

leven is er

en daar is....(alles mee gezegd?)



Bedoel je dat met deze vier regels alles gezegd is?

Waarom dan zo'n lang, duister gedicht? Behalve de lange tocht van de kamelen begrijp ik ook niets van de acht beginregels. Wat zijn in godsnaam volksverhuizingen in het bloed die de horizon verlichten tot een nieuw land?



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 06 aug 2008 07:01 pm



de standaardmolen in Sellingen



daar staat hij

al jaren te

wachten op

wind

tussen de boeren

hun huizen en koeien

in de wei

staat hij recht

zijn wieken stijf

en zwart

als hijzelf

de molen

wachtend op wind

op een heuveltje



(wij noemen hem standaardmolen

op zijn driepoot heel alleen

wachtend op wind)





Bert Schierbeek

uit: Vlucht van de vogel,

De Bezige Bij, 1996



Tiba.



uit het thema "gedichten over molens" ook hier geplaatst.