J.Slauerhoff (1898-1936) (ja)

eplaatst: 11 dec 2007 04:54 pm



Ik ga zijn gedichten steeds meer waarderen.

Heb nu ook een erg mooie bundel in huis In memoriam mijzelf heet die bundel. Daar moet je af en toe eens wat van proeven en genieten.



Dettie

Geplaatst: 25 mei 2008 07:09 pm



Odette



O dette, dat beduidt o schuld, en schuld

Beken ik, die haar schoonheid niet wou schenden,

Al hunkerde ik, van haar loom lijf vervuld,

Van 't oogenblik af dat haar blik mij trof.

Zij kwam vlak langs mij, glimlachte, maar dof

Staarde ik haar aan, zonder mij toe te wenden.



Toen kwam zij 's avonds om mij te verzoeken.

Niets was er tusschen ons, toch bleef ik staan;

Haar adem streelde mij, haar boezem zwoegde,

Zij was mij teeder willoos toegedaan.

Wat hield mij tegen? 'k Raakte haar niet aan,

Keerde mij om, keek door het raam en vloekte.



Waarom? Hoe komt het dat de eene vrouw

Die men vrij koel beziet toch wordt bezeten,

terwijl daarna 't genot verkeert in haat,

En dat een andre keer een andre vrouw

Waarop men levenslang zou zijn gebeten

Onaangeroerd langs de begeerte gaat?



Zij was gewillig - ik heb het niet gewild.

Haar beeld zal mij mijn verder leven plagen,

Verwijtend dat ik niet meer van haar had

Dan van 't spookbeeld der onbetreden stad

Dat in de verte van de hitte trilt,

Terwijl wij ver op stroom te laden lagen.



J. Slauerhoff

uit: In memoriam mijzelf. Een keuze uit de gedichten

Rainbow Essentials, Maarten Muntinga bv,

Amsterdam 2006



Tiba.

uit het item "raad de dichter" ook hier geplaatst

Geplaatst: 25 mei 2008 09:50 pm

Verwijtend dat ik niet meer van haar had

Dan van 't spookbeeld der onbetreden stad

Dat in de verte van de hitte trilt,

Terwijl wij ver op stroom te laden lagen.

Zou iemand dit mooier gezegd kunnen hebben?

En de rest van het gedicht is ook prachtig, Tiba.



Pieter

Geplaatst: 19 jun 2008 11:14 am



Brieven op zee





Gelezen worden ze ontelbre malen,

Al was de inhoud haast vooruit geweten,

Van ’t zelfde levensstof in alle talen

En op den duur tot op het woord versleten.



Toch weer ontvouwd, na ’t eenzaam avondeten,

Des nachts op wacht, te kooi en na ’t verhalen;

Voor hen die zooveel eenzaamheid verbeten

Is uit die letters leeftocht nog te halen.



Tusschen lieve en liefhebbende steeds staat er

Van kroost, huis, dorp en eiland weer ’t alleen

Bij trouw, geboorte en dood gevarieerd relaas.



Na tal van reizen is het of een waas

’t Bekende aan land omhult, men is alleen

En hoort bij ’t schip en houdt het met het water.



J. Slauerhoff (1898-1936)

Uit: Verzamelde Gedichten, Nijgh & Van Ditmar, 's-Gravenhage – Rotterdam, 6e druk 1961



Wie aan Slauerhoff denkt, denkt onmiddellijk aan exotische landen en onstuimige zeeën. Zijn reputatie is onwrikbaar: de dichter-scheepsarts die als vrijwillige banneling de eenzame ongebondenheid van de zee verkoos boven het huiselijke geluk, de ‘poète maudit’ die inspiratie vond bij dichters als Corbière en Rimbaud. In het sonnet 'Brieven op zee' schetst hij een helder, ontnuchterend beeld van het leven op een schip.



Lees de verdere toelichting bij meander klassiekegedichten.net/index.php?id=108



Toelichting geschreven door Michel Krott (dichter van de maand bij Leestafel geweest)



Dettie

Geplaatst: 29 sep 2008 05:13 am



BALLADE



Villon, Rimbaud, Verlaine, Du Plessys,

Verstooten, rein van roem, allen behoorend

In 't heilloos gilde der Poètes Maudits,

Sinds uitgeroeid, verstrooid, welhaast verloren-

Vergeeft dat een, door rampspoed achterhaald,

Om hulp roept, radeloos uw naam doet hooren,

Terwijl zijn leven zinkt, zijn zingen faalt,

Tot troost uw grooter lijden heeft gezworen.



Villon, clerc, vagebond, in stage veete

Met 't burgerdom, benard door zijn gebod,

Met boeven, lichtekooien saamgerot,

Alleen op 't punt van rijmen vol geweten,

Hij stierf van dorst bij klaatrende fonteinen,

Vond voor liefde ontucht, voor paleis een krot.

Zijn leven kende uitdagende refreinen:

Hij keerde de aard den rug toe van 't schavot.



Verlaine sleepte voort zijn lijdensketen

van zonde aan straf geschakeld zonder slot,

heeft den hem toegewezen tijd gesleten

in beurtgezang van lust en zucht naar God.

In de gevangenis, bij het stomp verkwijnen

in t dranklokaal, of op een kil terras,

voelde hij als wroeging vol verwondering schrijnen

waarom voor hem geen plaats op aarde was.



Rimbaud, op allen, ook zichzelf gebeten,

Als op de aartsvijand, strijdend tegen 't lot

Van den met spot gekroonden, smaad gesmeten,

Tusschen de menschen wild verdwaalden God,

Liep storm door steppen, steden en woestijnen,

Gevloekt, geschuwd door 't rechtgeaarde ras,

Leerde in verlatenheid en helsche pijnen

Dat er voor hem geen plaats op aarde was.



Du Plessys, door zijn oud verbond vergeten,

verzwegen, onderdrukt door t plomp complot

van intriganten, door de hunkering tot

luidruchtige en lucratieve roem bezeten,

ontbeerde stoïsch en verteerde in 't reine

heimwee naar 't onbereikbare Hellas.

Hij wist op hoge rhythmen weg te deinen

vanwaar voor hem geen plaats op aarde was.



Weet gij, die in hun geest nog moet verschijnen,

voor ramp te zijn geboren. Neemt dit lot

niet op U! Breekt de lier! Weet te verdwijnen.

Maakt uw bestaan dat nergens hoort weer vlot,

stroomafwaarts drijvend met de goede Lethe.

Geen lied meer. Geeft gehoor aan haar refrein.

over uw leven spoelt de vloed. Vergeten

zult ge eer dan echo's van nachtregens zijn.



J. Slauerhof (1898-1936) UIt: In memoriam mijzelf (1998)



Vooral de laatste zin vind ik mooi.

Met dank aan Manja voor de eerste drie strofen.

Pieter

_________________



"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Mijn lief en ik hebben een Plint-poster aan de woonkamerwand hangen, maar een titelloos gedicht van J. Slauerhoff. Deze stamt nog uit onze verkeringstijd. :lol: Ik citeer:



Morgen rijd ik met bedwelmende bloemen naar je toe.

Ik wil niet lang wachten, eindelijk weten hoe

Je bent; de bloemen zullen je verraden.

Als je liefdeloos bent, zullen ze kwijnen en treuren;

Als je kwijnt van verlangen, heviger geuren;

Als je brandt van verlangen, hun knoppen scheuren

En jij in een groot gebaar al je gewaden.







Molly