Willem M. Roggeman (ja)

Geplaatst: 26 mei 2004 02:45 pm



Volgens mij heeft Roggeman het in dit gedicht over twee hoorns (hoornen?) De hoorn van de eenhoorn en de hoorn des overvloeds.

Ik moet er nog eens goed voor gaan zitten. Eens op mijn gemak alles eens gaan lezen!



Dettie

Geplaatst: 27 mei 2004 11:24 am



Ja Dettie, de hoorn is hier in elk geval symbool van overvloed. Of het over 2 hoornen (of hoorns, kan beide) weet ik niet. Ik dacht eerst dat het de hoorn van de eenhoorn betrof, die hij, symbolisch dan, over de mensen uitgiet. Maar nu doe je me twijfelen.....



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 27 mei 2004 02:50 pm

Marjo schrijft:

Kerkelijke geschriften uit latere eeuwen spreken van de eenhoorn als symbool van kuisheid en zuiverheid, als symbool van de zondige mens die door de bekering tot zaligheid komt en als symbool voor Christus. Men gelooft heilig in het bestaan van het dier en kent de hoorn een heilzame werking toe.



Maar ook:

De eenhoorn wordt afgebeeld als een paard met een lange hoorn op het voorhoofd. De eenhoorn staat symbool voor ontembaarheid, snelheid en kracht. De enige manier om hem te vangen is door hem te lokken met een maagd

Ik begrijp dan eigenlijk dit hele gedicht niet. Jij?

Geplaatst: 28 mei 2004 07:55 pm



Het hele gedicht begrijpen, Dettie. Wat moeilijk.

Ik wil wel een poging wagen om het gedicht uit te leggen, zoals ik het versta, maar kom er niet helemaal uit (zat hier gisteren nog een poging op een papiertje te krabbelen).

Heb even je hulp nodig.

Wat is volgens jou bedoeld met "de vreemde ziekte van de mensen"?

Slaat het op de eenzaamheid ervoor vernoemd (dat was mijn eerste idee), of vewijst het naar de 2 laatste verzen??



En dan die 2 laatste verzen, aanvankelijk dacht ik dat ik ze doorhad, nu ben ik alweer minder zeker. Ik citeer nog even:

"tot wij misselijk werden van zijn overvloed

en honger en miserie met eerbied vernoemden"

Heb jij daar een uitleg voor?



Eens dit uitgeklaard, wil ik wel een poging doen voor het hele gedicht.

Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 29 mei 2004 09:48 am



Ik heb even zitten puzzelen Tiba.

Ik denk dat bedoeld wordt dat er vroeger liefde en wijsheid was, maar de mensen werden misselijk van deze overvloed aan liefde en wijsheid en begonnen te verlangen naar honger en miserie.

De eenhoorn begrijpt niet dat mensen kiezen voor bijgeloof en onbegrip en noemt dit de vreemde ziekte van de mens.

Dit is wat ik denk dat bedoeld wordt.



"Zijn vroegere vette naam" zou daarmee het paradijs bedoeld worden?



Dettie

Geplaatst: 08 mrt 2005 08:40 pm



De ridder der droefenis



Don Quijote wenkt een windmolen,

hij daagt hem uit in de strijd perk

en paal te stellen aan de lichtende zee, d.i.

het schuim en de schade aan zijn schaduw.



Hij voelt hoe dit schiereiland zich langzaam

losmaakt van het vasteland dat knarsetandt.

Het laat zijn kathedralen jankend wegzinken.

En Sancho houdt zijn christelijke adem in.



Hij speelt met de namen van de sterren.

Hij voorspelt al wat geschiedenis wordt

en haalt het paars uit al het paarlemoer.

De goden zuchten en blozen.



Zijn uitgedoofd lichaam dwaalt nog door

het landschap van La Mancha zonder licht.

Zonder, denkt hij bedroefd, moet

de vergrotende trap zijn van zon.



Willem M. Roggeman

uit: Het nut van de poëzie,

Uitgeverij P. 2003



Tiba.