Willem M. Roggeman (ja)

Geplaatst: 24 aug 2006 10:55 pm



Ode aan Dilbeek



Iedere morgen berispt het kasteel zijn spitse torentjes

die stoeien en graaien naar de eerste wolken.

Door het raam van de trouwzaal

loert een ekster binnen

en spiedt begerig naar de ring

die over de vinger van de bruid glijdt.

Dan weerklinkt een menuet tussen de heesters

terwijl de wind in het gras een zoon verwekt.



Beneden luistert de vijver geduldig

naar de twee koningskinderen die er al

sedert de Middeleeuwen onzichtbaar spelen.



Soms hangt de mist vol zelfbehagen

over het park en verstopt de Sint-Alenatoren.

In de Verheydenstraat lachen de schoolmeisjes

het hardst op Sint-Valentijnsdag.



Dilbeek, je naam doet de ogen smelten

van de bruid, die een zon voelt branden

waar eens haar zoon zal groeien.

Eén na eén verdwijnen de genodigden in de spiegel.

Over het terras vlucht een hagedis

op zoek naar de luxe van een goudenregen.





Willem M. Roggeman

uit: Het nut van de poëzie,

UItgeverij P, Leuven 2003



Tiba.



Uit het item gedichten over de stad/steden ook hier geplaatst

Geplaatst: 25 aug 2006 04:46 pm



Wat een mooi gedicht...ik ken het kasteel niet, maar zie het bijna voor me,

met bruidspaar, en ekster, hagedissen en onzichtbare koningskinderen en al....érg mooi.



Wil

Geplaatst: 12 mei 2007 06:48 pm



Architectuur



Het plan, ontstaan in Florentijns licht,

staat zwart op wit. Wie echter

zal nu recht spreken, over u,

over mij, over ons. In avonden

waarin de onrust woekert in mij

die mis elk menselijk contact.

Je geeft mijn signalement door

en bezoekt mijn huis bij nacht

en breekt de stenen van mekaar.

Ik weet, nooit krijg ik volmacht,

ik ben slechts uw materie.

In de bleekheid van de morgen

vorm ik een roekeloze silhouet.

Blind kijk ik tegen het leven op,

maar ik handel nog in eigen naam.

Mijn handen, in onschuld gedompeld,

bouwen een persoonlijkheid op.





Willem M. Roggeman

uit: Gedichten 57-70, Standaard Uitgeverij,

Antwerpen 1972



Tiba.



Uit het thema "gedichten over architectuur" ook hier geplaatst.

Geplaatst: 03 feb 2008 05:08 pm



GEDICHT OM VOOR TE LEZEN

BIJ HET AANVATTEN VAN VREDESONDERHANDELINGEN



Wat je aan illusies

verloor, won je

aan gewoonten.



Kijken naar de weerspiegeling

van de schemerlamp in het raam.

En dan plots

heel duidelijk weten:



bij valavond

voelen je handen zachter aan.



Dit is het ogenblik

waarop je weer durft denken

aan iets heel gewoons.

Aan rozen of zo.



Willem Roggeman

Uit: 'De droom van een robot',

Hasselt, Uitgeverij Heideland-Orbis, 1976



Dettie

Geplaatst: 13 mrt 2008 01:39 am



Het ontheiligd gedicht

---

Voor Paul Snoek





Zo met uw gelaat van houtskool

en uw schuinberegende ogen

lijk je net een glimlachend huisdier

een maandagmorgenkater.



Waar uw wulpsheid eindigt,

begint mijn armoe.

Ik noem je Japan

omdat je een lang smal eiland bent

en ik mors mijn zaad

over het zand van uw dijen.



Hang uw gewei aan mijn takken

en ik zal glimmen van plezier.

Schenk mij uw onkruid

en ik zal kleuren als een kerkraam.





Willem M. Roggeman

uit: Gedichten 1957-1970

Standaard Uitgeverij, Antwerpen, 1972



Tiba.



Uit het item 'raad de dichter' ook hier geplaatst.

Het is een gedicht opgedragen aan Paul Snoek (Snoek schreef de bundel De heilige gedichten (1959)), en in zijn trant geschreven.



--

Geplaatst: 13 mrt 2008 06:19 am

Tiba schreef



Het ontheiligd gedicht

---

Voor Paul Snoek





Zo met uw gelaat van houtskool

en uw schuinberegende ogen

lijk je net een glimlachend huisdier

een maandagmorgenkater.



Een prachtig begin, nog niet al te raadselachtig; alleen, een maandagmorgenkater glimlacht meestal niet.



Waar uw wulpsheid eindigt,

begint mijn armoe.



Heel verrassend, maar begrijp er niets van.



Ik noem je Japan

omdat je een lang smal eiland bent



Dit is schitterend!





en ik mors mijn zaad

over het zand van uw dijen.



Spreekt voor zich.



Hang uw gewei aan mijn takken

en ik zal glimmen van plezier.

Schenk mij uw onkruid

en ik zal kleuren als een kerkraam.



Het gewei begrijp ik niet, met het onkruid zullen zijn ondeugden worden bedoeld.

In zijn totaliteit een mooi, raadselachtig gedicht. Goede keus, Tiba, en ik zal zeker meer van Roggeman gaan lezen.



Pieter