Paul van Ostaijen (1896-1928) (ja)

Geplaatst: 05 apr 2007 08:58 pm



Guido Gezelle



Plant

fontein

scheut die schiet

straal die spat

tempeest over alle diepten

storm over alle vlakten

wilde rozelaars waaien

stemmen van elzekoningen bloot

Diepste verte

verste diepte

bloemekelk die schokt in de kelk van bei' mijn palmen

en lief als de madelief

Als de klaproos rood

o wilde papaver mijn





Paul van Ostaijen

uit: Verzamelde gedichten,

Prometheus/Bert Bakker 1996



Tiba.



uit het item "dichters over andere dichters" ook hier geplaatst

Geplaatst: 05 apr 2007 09:15 pm



Het is duidelijk een heel muzikaal, ritmisch gedicht. Van Ostaijen speelt hier gewoon met l-woorden, die telkens in een andere samenstelling opduiken.



Ik zou zeker een deel van jouw analyse aan deze muzikaliteit besteden.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 05 apr 2007 09:31 pm

Rutger schrijft:





Van Ostaijen speelt hier gewoon met l-woorden

Het woordspel zie ik wel, Rutger. De term l-woorden ken ik niet. Wil je dat even verduidelijken?



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 06 apr 2007 07:43 am



Let eens op al die woorden in het gedicht Nachtelijke optocht, die met een "L" beginnen, tiba.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 06 apr 2007 10:19 am



Ha, vandaar dat ik het niet zag: ik dacht dat het over het gedicht "Guido Gezelle" ging dat net was geplaatst, of over dat wiegeliedje ervoor.

Had lang naar die l-woorden kunnen zoeken :roll: .

Ja natuurlijk, in "Nachtelijke optocht" is het overduidelijk .



Tiba

Geplaatst: 02 aug 2007 10:27 am



Fietstocht II



Gelijk een oud tuig dat niet meer dienen zou,

Doorheen ’t getij van winterkou,

Had ik m’n hoop, m’n fiets geborgen,

Verbeiend d’eerste Lentemorgen.



Want door m’n fiets mag ik verhopen

De witte Lente door te lopen,

Te rennen, daarom verkies ik niets

Als hoopsimbool boven m’n fiets.



M’n fiets dat is namiddagdolen

Van m’n Lentewitheid, in nikkel Farandole*;

M’n fiets dat is het klingen

Van m’n veloschel, in zonnekringen.



M’n fiets dat is het kettingruisen;

Dat is het vlieden van de rode huizen

Om mij heen; dat is de landweg, gans verlaten

In z’n witte maagdgewaden.



Dat is het horizonnen-deinen

En ’t jonge zonneschijnen,

De bomen, die verdwijnen

Achter mij, de grachten die verkwijnen.



M’n fiets dat is het daveren van de zon,

Die heur wonne over de wereld spon

En spint; dat is het spelemeien

Van ebbe en vloed der zonnetijen.



M’n fiets dat is een foor van lichten,

Zoveel dwarlende schichten

Die draaien door elkaar:

De kermis van dit jaar.



Gewonnen verloren, gewonnen verloren,

M’n fiets dat zijn de koren,

Die komen uit d’Afrikaner landen

Met d’eerste zonnebranden.



Beiaarden van blijheid

Leven over ’t land,

Beiaarden van blijheid

Beven in de zonnebrand.



O, m’n fiets gij zijt

Bron van al m’n blijheid;

O, m’n fiets gij zijt

Leven in der eeuwigheid.

Rijd, rijd

Aldoor;

Rijd, rijd;

Aldoor;

Gewonnen verloren, gewonnen verloren,

De horizonnen zijn uit d’eeuwigheid.



Paul van Ostaijen

Uit de bundel: Music-hall (april 1915)

De Sikkel Antwerpen 1916



*Farandole: Provençaalse dans waarbij een keten gevormd wordt



Dettie