Paul van Ostaijen (1896-1928) (ja)

Geplaatst: 26 apr 2008 01:11 pm



Melopee



Onder de maan schuift de lange rivier

Over de lange rivier schuift moede de maan

Onder de maan op de lange rivier

schuift de kano naar zee



Langs het hoogriet

langs de laagwei

schuift de kano naar zee

schuift met de schuivende maan

de kano naar zee

Zo zijn ze gezellen naar zee

de kano de maan en de man

Waarom schuiven de maan en de man

getweeën gedwee naar de zee.



Paul van Ostaijen

Het is voor het eerst verschenen in de rubriek Nederlandse poëzie van de 21ste jaargang van nummer 5 van het tijdschrift "Vlaamsche Arbeid". Het werd voor het eerst in boekvorm uitgegeven in Paul van Ostaijen, "Verzameld Werk", poëzie 2 (samengesteld door Gaston Burssens) dat "Bezette Stad" en "Nagelaten Gedichten" bevat en in 1928 werd uitgegeven door De Sikkel uit Antwerpen.



Hier staat een uitleg klassiekegedichten.net/rechts.php?id=9



----



Ook dit gedicht stond elders op het forum, dus ook maar even hier gezet.



Dettie

Geplaatst: 26 apr 2008 07:06 pm



Melopee is een van de mooiste gedichten van Van Ostaijen.



Tiba.

Geplaatst: 26 apr 2008 07:49 pm



Volledig mee eens, tiba.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Berceuse



Slaap als een reus

slaap als een roos

slaap als een reus van een roos

---

reuzeke

---

rozeke

---

zoetekoeksdozeke

doe de deur dicht van de doos

Ik slaap.





Paul van Ostaijen (1896-1928)



In het woordenboek staat dit:



Berceuse

Fr.], Wiegenlied. Van oorsprong een volkslied, maar in de 19e eeuw in de kunstmuziek opgenomen, vooral als pianocompositie. Meestal een dromerig en melodieus werk in 6/8 maat en een rustig tempo. Als instrumentale vorm vooral in de pianomuziek tijdens de romantiek van de 19de eeuw geliefd (o.a. Berceuse voor piano van Chopin). De melodie van het in 6/8 maat geschreven stuk is eenvoudig en ligt gemakkelijk in het gehoor; het uniforme, onveranderlijke ritme in de bassen is het muzikale symbool voor het gelijkmatige schommelen van de wieg.



Dit verklaart eigenlijk het hele gedichtje al.



Wat ik mooi vind aan dit gedicht is dat hij eerst speelt met de woorden reus (reuzeke) en roos (rozeke) en dan de overgang met zoetekoeksdozeke naar doos die dicht kan (ogen dicht) en terug naar het beginpunt... slaap.



Dettie

VERS 6



Ik kan geen postzegels verzamelen

ik kan geen vrouwefoto's verzamelen

ik kan geen amourettes kollektioneren

en geen wijsheid

ik kan niets meer

---

ik---kan--- niets---meer



Waarom doof ik de lamp niet

---

en ga ik niet te bed



Ik wil beproeven

---

naakt te zijn

---

bloot wie weet wel gevroren purper

---

en bleekheid



Is zo niet het gans beginnende begin

Ik wil niets weten

ik wil niet vragen

---

waarom

---

ik niet werd een postzegelkollektioneur



Ik zal beginnen mijn débâcle te geven

ik zal beginnen mijn faljiet te geven

ik zal mij geven een stuk gereten arme grond

---

een vertrapte grond

---

een heidegrond

---

een bezette stad



Ik wil bloot zijn

--en beginnen







Paul van Ostaijen (1896-1928)

uit: De feesten van angst en pijn, opgenomen in Verzamelde Gedichten, De Gemeenschap, De Sikkel, Antwerpen, 1928 - 12de druk, 1996, bij Prometheus/Bert Bakker.



Dit gedicht vond ik dankzij de linken die Tiba plaatste bij Interessante links



Ik kom er nog op terug



Dettie



PS Vrouwefoto's is geen typfout