Leonard Nolens (ja)

Geplaatst: 02 mrt 2005 02:53 pm



Een gedicht om enkele malen te lezen, Wil, maar hoe meer je het leest hoe mooier het wordt (heb ik nu een paar maal gedaan)!



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 02 mrt 2005 07:04 pm



Schatplichtig



Ze slaapt en dat is stil. Dan sneeuwt het in de kamers

Van het huis waarin ik slaap met mijn vriendin.

Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen,

Een groot en lastig beeld waaraan ik mij moet stoten,

Een scherp gewicht dat ik moet dragen alle dagen,

Alle nachten dat haar slaap me uit de slaap houdt.



Ik ben met haar alleen. Alleen met haar kom ik

De jaren afgewandeld want haar naam wijst me de weg

En in haar blik zie ik mijn blinde tijd weerspiegeld.

Ze ligt er naakt en wit, een ademende steen

Waaraan ik heel mijn bot bestaan geslepen heb

En slijp, ook als ik slaap en roepend van haar droom.





Leonard Nolens

uit: Geboortebewijs,

Querido, Amsterdam 1988



Tiba.



Laatst aangepast door tiba op 07 jun 2006 05:32 pm, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 22 dec 2005 09:21 pm



Liefde didactisch



Zij spannen traag hun winterkleren voor de ramen

En sluiten elkaar en het straatlawaai in hun armen.



Zij gaan vanmiddag bloot een groot horloge binnen.

De wijzers zijn zijzelf. Zij maken plaats en tijd.



Een simpele duim op haar tepel verandert de wereld

Van deze volksbuurt in een kamer zonder pijn,



Een bed waaronder twee paar tranen samen slapen

Met afgelopen schoenen. Geluk heeft geen contour.



Langzaam vrijen is ook dat ronde kruispunt beneden.

Daar lopen mensen zoals wij van hen te dromen.



Leonard Nolens

uit: Manieren van leven, Querido 2001



Tiba.



Laatst aangepast door tiba op 07 jun 2006 05:42 pm, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 25 dec 2005 01:58 pm



De infinitief



Jezelf zijn.

Jezelf zijn om het even wie.

Maar jezelf zijn.



Je rechterhand verkwanselen

Aan vreemden, je geboorterecht vertalen

In een ander, tot huilens toe trainen

In scheelzien naar doelen, je kop

Verliezen in muizenissen van vrienden,

Maar jezelf zijn.

Jezelf zijn om het even wie.

Maar jezelf zijn.



Je eigenliefde kopen

Van straatventers, met je zelfhaat

Honden dresseren, met je hartaandoening

Honderden klokken gelijkzetten daar

In een land overzee, in het holst

Van de nacht elektronisch bankieren

Als snotaap van zeven, verdwaald

In zijn verdwenen ouderhuis.



Maar jezelf zijn.

Hoe prachtig, hoe vermoeiend,

Jezelf zijn om het even wie.



Leonard Nolens

Uit Manieren van Leven

Querido, Amsterdam 2001



Dit gedicht vond ik bij een ander forumitem.



Groet Dettie

Geplaatst: 25 dec 2005 02:02 pm



Jezelf zijn om het even wie.



Vind ik érg mooi gevonden!



Voor de rest vind ik het geen makkelijk gedicht.



Je rechterhand verkwanselen

Aan vreemden, je geboorterecht vertalen

In een ander, tot huilens toe trainen

In scheelzien naar doelen, je kop

Verliezen in muizenissen van vrienden



Moet ik dat nu eigenlijk lezen als..



Je rechterhand verkwanselen aan vreemden

Je geboorterecht vertalen in een ander

Tot huilens toe trainen in scheelzien naar doelen

Je kop verliezen in muizenissen van vrienden?



Dettie

Geplaatst: 25 dec 2005 06:18 pm

Moet ik dat nu eigenlijk lezen als..



Je rechterhand verkwanselen aan vreemden

Je geboorterecht vertalen in een ander

Tot huilens toe trainen in scheelzien naar doelen

Je kop verliezen in muizenissen van vrienden?

Zo zou ik het ook lezen.



Zou hij dit kunnen bedoelen:

wat je ook doet, hoezeer je ook met anderen bezig bent... (dat kan en mag allemaal)... maar blijf desondanks altijd jezelf?



Of bedoelt hij eerder: een mens is zozeer met anderen bezig dat daarbij heel moeilijk is nog iets voor jezelf over te houden.

Zo van: Slaag daar maar eens in: zoveel wordt op onze schouders gelegd...probeer dan maar eens nog iets voor en van jezelf over te houden.

Interessante thamatiek!



Groetjes. Tiba.