Leonard Nolens (ja)

Geplaatst: 03 jan 2007 06:15 pm



Nieuwjaarsbrief



Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.

Mijn jaren duren lang en die van ons zijn kort.

Je kerstboom staat zijn groen nog in het rond te neuriën

Van de bossen ginder, allemaal zijn zij gekomen

Naar de Daenenstraat om ons hier toe te geuren.

Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.



Die dag in maart dat jij mij langzaam overkwam

Is ook vandaag mijn zon. Het sneeuwt de kamer onder

Met herinneringen die wij worden, warm en koud

Zijn wij voortaan elkaars geheugen en vergetelheid.

Ook straks gaan wij gearmd en stil dit wit in daar.

Gelukkig nieuwjaar, Zoet, en dank je voor het oude.





Leonard Nolens

uit: En verdwijn met mate,

Amsterdam, Querido 1996



Tiba.

Geplaatst: 14 jan 2007 04:37 pm



Nostalgie



O nee, ik wil niet weer, wil nooit meer wakker worden

Van die vleugel, zacht, die traag de trap op wandelt, hoog

Tot in de nok - wolken blauwe vlinders strijken

Op me neer, mijn bed hangt er te schommelen

Van die muziek, o nee, o nee, ik wil niet weer,



Niet op de bovengang het dunne lachen horen

Uit de meisjeskamer dat daar nooit is uitgestorven, geen

Raad en slaag meer krijgen van zijn machteloze handen

Die dit schrijven, niet meer eten uit vier monden tegelijk

Van al mijn moeders, liefsten! Nee, ik wil niet meer.



Maar geef mij af en toe de duisternissen weer

Van toen ik veertien was, een onuitsprekelijkheid

Waarvoor ik 's avonds op mijn knieën val, een vrouw

Die zich verstopt in de brandende wolken van mijn gedachten,

En nachten waarin ik mijn licht nog niet heb opgestoken.



Alles wordt zo simpel in de lastige herhaling van de dagen,

In het koelbloedig ritme van een zon die ons beschijnt

Met haar wiskundige warmte, alles schijnt verklaard -

Wij zijn er, en wij moeten ons verspillen aan elkaar

Gespiegeld, bloot en broos, verkleind van mens tot men.



Leonard Nolens

Uit Liefdesverklaringen, Gedichten

Amsterdam, Querido 1991

Geplaatst: 14 jan 2007 04:59 pm



Noordkant



Als zij thuis is kan ik hier het zuiden horen.

Zij is het licht dat mij zijn kern te eten geeft

En straalt tot in de koudste hoeken van mijn leven.

Alle warmte die ik ben komt hier van haar.



Dat ooit een mens mij zo brutaal, zo helemaal

Heeft aangekeken, met een blauw dat ging en gaat

Tot op het botste van mijn mannelijke leegte,

Dat ooit twee handen hier zo gruwelijk intiem



Mijn bloed gingen betasten, elke blote zenuw

Van het kind dat er onvindbaar in mij sliep,

Dat doet mijn oude dood nog pijn, dat maakt mij ziek

Van geluk dat ik met haar niet delen kan.



Als zij weg is blijf ik achter met de schaamte

Van de jongen die zijn moeder wil bezitten, hurk ik

Neer onder de rok van haar afwezigheid en neurie

Onverstaanbaar de zoete ellende van mijn geboorte.



Leonard Nolens

Uit Liefdesverklaringen, Gedichten

Amsterdam, Querido 1991

Geplaatst: 14 jan 2007 05:02 pm



Zonder mij



Wat kan ik voor je doen, ik heb alleen maar woorden.

Met die muziek heb ik ons huis gebouwd, mijn leven

Vernield om toe te zien of dood de moeite waard is,

Of ik daar weg mee kan zonder te moeten sterven.



Wat kan ik voor je doen, ik moet toch van je blijven.

Ik heb je toch op mij genomen zonder je te nemen,

Zonder me te geven want ik ben alleen maar jij.

Ik ben alleen maar jij geweest om niet te moeten zijn.



Ik ben alleen maar jij geworden om niet ik te zijn.

Dat is een laffe liefde, Zoet, vergeef het mij.

Wat kan ik voor je doen, ik ben alleen maar woorden,

Wou je worden, wou ons worden zonder mij.



Leonard Nolens

Uit Liefdesverklaringen, Gedichten

Amsterdam, Querido 1991



Dettie

Geplaatst: 14 jan 2007 05:03 pm



Ik kom nog op deze gedichten terug.

Ik ben er wel diep onder de indruk van.



Dettie

Geplaatst: 19 jan 2007 02:25 pm



Vandaag een leuk artikel/ intervieuw met Nolens in De Standaard krant.



groetjes,



Jan s