Gwij Mandelinck (ja)

Geplaatst: 17 aug 2006 02:35 pm



Ik dacht eerst dat hij het over de stoomstrijkbout en het pak zelf had.

Je heetste binnenkant komt stomend op me neer. (bout)

En een pijnbank is die plank, je zet me naar je hand (pak)



maar dan kwam ik niet uit:

Zodra je mij bedreigt gaan neus en lip omhoog.

Die geven tanden bloot. Je hoofd wordt rood



Je hoofd wordt rood dacht ik is het lampje dat gaat branden.

Maar die neus en lip en tanden kwam ik niet uit.



Dettie

Geplaatst: 18 aug 2007 08:21 am



Mijn moeder is niet ver: ik zoek de losse

steen waar zij haar sleutel bergt.



Steeds trekt haar ijver wijze lessen

uit de tuin: van rijpen proeft zij

het gewicht; de stengel sparend

gaat de aardbei liggen.



In de kring van haar hofhouding

munt zij weer hoog in zorgen uit.



Ik ken de wijding van haar hand:

voor het strijken sprenkelt zij de was;

ik hoor een wonderlijk gerucht

als zij de horren uit de ramen neemt.



Gewoon van dienen buigt zij diep:

zij punt de veters in haar mond,

voor zij het laatst haar schoenen rijgt.



Van halve dingen leeft mijn moeder niet:

al maanden ligt het veergeld op de kast.

De postduif cirkelt met een dreigbrief

rond het huis: over de kaap der jaren



rolt de handkar van de dood.



Gwij Mandelinck

uit 'De wijzers bij elkaar '

Orion Brugge 1974



Leni



uit het item "raad de dichter" ook hier geplaatst. Tiba

Geplaatst: 18 aug 2007 05:05 pm

Van halve dingen leeft mijn moeder niet:

al maanden ligt het veergeld op de kast.

De postduif cirkelt met een dreigbrief

rond het huis: over de kaap der jaren



rolt de handkar van de dood.

Mooi, deze eindstrofe en slotregel.



De moeder is gewend altijd alles voor elkaar te hebben, zodat ze maar voorbereid is op wat er ook maar komen gaat.



Zo ook op haar eigen sterven: al maanden ligt het veergeld klaar.



Veergeld is de munt die de oude Grieken moesten meegeven aan Cheiron, die oude veerman die hen overzette over de rivier de Styx naar Hades, het rijk waar de doden verbleven.

De Grieken begroeven hun doden daarom ook met veergeld, een muntje (obol) op hun ogen of tong.



De postduif cirkelt ook al rond met een brief, haar doodsbericht.

En de doodskar ratelt al over de keien....



Is de moeder sinds enige tijd ('maanden') ernstig ziek?

Of is het de angst van de zoon om haar ouderdom ('de kaap der jaren') en het onvermijdelijke verlies dat zal volgen?



Erg mooi ook dat de dichter de sfeer helemaal in het leven de vrouw houdt; zij leefde in de dagelijkse bezigheden van het gewone leven, dat was haar wereld, en zo zal haar sterven ook zijn.

Mooie symboliek.



Grada

_________________

'Do you think it's a whoozle?'

Geplaatst: 18 aug 2007 07:29 pm



Ik vind het ook een mooi en sfeervol gedicht, Ariadne, met daarin een aantal beelden, details, die een vertrouwde sfeer oproepen:

het geluid van de horren,

het sprenkelen van de was vóór het strijken



Beelden die door dit gedicht bij mij naar boven komen. De dichter had zovele andere kunnen kiezen, maar slaagt erin daardoor de herinnering aan vroeger op te roepen, zonder in cliché's te vervallen (voor zover ik weet toch, deze beelden las ik nog nergens).



Ik zit nog te kijken op de regels:

de stengel sparend/gaat de aardbei liggen



Dit vat ik nog niet. Gaat het over een zich buigen/toegeven/wijken als men beseft dat anders de stengel (relatie/gezin/familie?) breekt? Het moet te maken hebben met de zorgzaamheid van moeder...

Wat zie jij erin?



Het veergeld is ongetwijfeld een allusie op de tol die dient betaald te worden aan Charon, de veerman bij de oude Grieken (niet Cheiron, dat was een kentaur, kruidendeskundige en leermeester van Achilles, daarover hadden we het met Inge in "Griekse mythen en poëzie")



over de kaap der jaren/rolt de handkar van de dood



Gaat inderdaad over het onvermijdelijke verlies.

Aangezien een handkar, alweer zo'n beeld uit vroeger tijden, niet snel gaat, mag ik verhopen dat dit voor de dichter nog een lange tijd uitbleef.



Tiba.

Geplaatst: 19 aug 2007 01:23 pm



van rijpen proeft zij

het gewicht; de stengel sparend

gaat de aardbei liggen.



Ik denk dat je de voorgaande regel er ook bij moet betrekken Tiba.

Zij voelt het gewicht van de aardbei en legt de aardbei weer voorzichtig neer zonder de stengel te breken. Ook hier weer het zorgend aspect.



Ik ken de wijding van haar hand:

voor het strijken sprenkelt zij de was



Mooi om de kerkelijke wijding door te trekken naar het sprenkelen van de was. De handeling zélf lijkt er inderdaad op.



De moeder zal oud zijn, en het onvermijdelijke eind zit er aan te komen.

Maar gewend als zij is alles te regelen heeft ze ook dit geregeld.

Het veergeld ligt klaar.



Dettie

Geplaatst: 19 aug 2007 09:56 pm



Steeds trekt haar ijver wijze lessen

uit de tuin: van rijpen proeft zij

het gewicht; de stengel sparend

gaat de aardbei liggen.



Dettie schrijft:

Zij voelt het gewicht van de aardbei en legt de aardbei weer voorzichtig neer zonder de stengel te breken.

Zij voelt het gewicht van de aardbei: ja dat zie je juist , denk ik



ze legt de aarbei weer voorzichtig neer, zonder de stengel te breken:



zou kunnen, maar er staat wel dat de aardbei gaat liggen (dus het zelf doet) en dat de moeder wijze lessen trekt uit de tuin: zou ze wijze lessen trekken uit wat ze zelf doet? Dat vind ik wat eigenaardig. Ik ben er nog niet uit.



Tiba.