Michel Krott (ja/nee)

Geplaatst: 11 apr 2007 09:54 am



Kleine openbaring



Vandaag ben ik opeens weer vrij.

De zon zal me niet meer verlichten

met kleurloos inzicht, helderheid

die alles onwaarschijnlijk maakt.



Ik laat me niet meer leiden door

de radeloze rede, ik

ontwaakte uit een trage film

waarin geen mens zich ooit versprak.



Vandaag heb ik van niets meer spijt.

Er is een kerk voor elke fout

en een gebed voor elk gemis,

een rustig woord voor elke strijd.



Ik adem, vul mijn longen met

geluk. Een zachte beeldenstorm

raast door mijn hoofd, een lange stroom

gedachten aan een nieuw bestaan.



© Michel Krott

Uit: Apologie van een nietsnut

Uitg. Schakel, Utrecht 2007



Wat vinden jullie van dit gedicht?

Wat halen jullie eruit?

Wat voor gevoel geeft het jullie?



Dettie

Geplaatst: 11 apr 2007 03:50 pm



Ik vind het moeilijk om te verwoorden wat in dit gedicht allemaal te vinden is. Ik denk er nog over na :roll: .



Tiba.

Geplaatst: 11 apr 2007 05:55 pm



Het komt op mij over als iemand die benauwende banden heeft afgelegd en opgelucht ademhaalt.



Dettie

Geplaatst: 11 apr 2007 06:48 pm



Bij mij komt het ook zo over Dettie.



Kim

Geplaatst: 11 apr 2007 08:56 pm



Ja, verlost van een benauwend iets.

Hij laat de rede (het verstand) achter zich en voelt zich daardoor sinds langs weer vrij ("de radeloze rede", en "kleurloos inzicht").



Zou het ook betekenen dat het nu tijd is om de gevoelens (weer?) aan bod te laten komen?



Tiba.

Geplaatst: 12 apr 2007 06:03 am



Ik laat me niet meer leiden door

de radeloze rede, ik

ontwaakte uit een trage film

waarin geen mens zich ooit versprak.



Het is wel radeloze rede, dus een rede voortkomend uit radeloosheid. Daardoor laat hij zich niet meer leiden.

Of hij zich niet meer door rede laat leiden is een ander verhaal.



Vandaag heb ik van niets meer spijt.

Er is een kerk voor elke fout

en een gebed voor elk gemis,

een rustig woord voor elke strijd.



Dit vind ik prachtig...

Iedereen maakt fouten, maar je kan altijd vergeving vragen

je kan elk gemis kwijt in een gebed

een weldoordacht, rustig woord kan een strijd afzwakken of oplossen.



Ik adem, vul mijn longen met

geluk. Een zachte beeldenstorm

raast door mijn hoofd, een lange stroom

gedachten aan een nieuw bestaan.



Hij beseft dat het oude, dat zijn (radeloze) gedachten steeds maar bezig hield, plaatst heeft gemaakt voor iets nieuws. Er is weer ruimte in zijn hoofd. Er zijn nieuwe beelden (inzichten?). Hij kan weer ademen, het benauwde is weg.



Dettie