Geplaatst: 23 apr 2007 06:48 am
Niets liever dan zee
Niets liever dan zee, regen, licht
in een macaber evenwicht,
een sluimerende storm, vertrouwd
gedonder, wind die zich ontvouwt.
Niets liever dan een hard geraas
van water in een lang relaas,
een zweep van grimmig, schurend zout,
het zwemmen in lucht, ruw en koud.
Geef ons een krachtig, helder teken
van leven. Laat de hemel breken.
Geef ons de zee, het ruige land,
de kille greep van schuimend zand,
tot wij - voor zachter tij bezweken -
verlangen naar een kalme hand.
© Michel Krott
Uit: Apologie van een nietsnut
Uitg. Schakel, Utrecht 2007
In dit gedicht lees ik dat iemand eerst uit moet razen voordat
diegene rust heeft.
Eigenlijk zoiets als jongeren die van alles doen, willen zien, ervaren
voordat ze toe zijn en verlangen naar een rustiger vaarwater.
Dettie