Michel Krott (ja/nee)

Geplaatst: 13 apr 2007 12:35 pm

Dettie schreef:

Ik zie het als hij is niet langer meer verblind. (Het helle zonlicht)

Hij laat zich niet meer leiden door radeloosheid.

Hij ontwaakt uit een wereld waar niemand (volgens hem) fouten maakt. (waarin geen mens zich ooit versprak)

Hij beseft dat je fouten kan en mag maken, dat ruzie weer over kan gaan.

En dat besef lucht hem enorm op, alle ruis is uit zijn hoofd verdwenen.

Er is weer plek voor nieuwe dingen, nieuwe beelden in zijn hoofd. Niet meer de radeloze rondcirkelende gedachten...



Dettie

Zoals gezegd ben ik er voor mezelf nog niet helemaal uit, maar ik vind dit wel een mooie, goede en aannemelijk uitleg!



Groetjes, kim

Geplaatst: 13 apr 2007 12:44 pm



In verband met het gedicht 'Het stadsgedicht van Willink':

tiba schreef:

De dichter weet heel goed het dreigende en lugubere van het schilderij weer te geven.

Maar zelfs zonder de afbeelding erbij spreekt het gedicht aan...

Tiba.

Helemaal akkoord! Bij mij springt steeds het woord 'BROEIEND' in de laatste regel eruit. Ik weet niet juist hoe het komt, maar het geeft precies extra kracht aan die donkere onheilspellende duisternis. Misschien door de klanken ( BRRROEIend)? Het woord flakkert als het ware op tussen die grauwheid. Voor mij althans, maar misschien ga ik wel een beetje te ver nu .



Groetjes, kim

Geplaatst: 13 apr 2007 01:04 pm



broeiend valt inderdaad op! Voor mij is dat ook een beetje onheilspellend, doet denken aan "broeierig", het is een zwaar woord.

De klanken vallen op in dit gedicht, ook de alliteraties (waren lange tijd uit de mode, dacht ik), ik hou daar wel van .



Tiba,.

Geplaatst: 22 apr 2007 10:11 pm



Dettie schreef:

"Dichter van de maand is Michel Krott



Persoonlijk vind ik het erg mooie gedichten, en jullie?"





Ik heb de gedichten van onze dichter van de maand nu verschillende keren gelezen (proberen) en ik moet zeggen dat ik ze niet gemakkelijk vind. Ik denk omdat er in elk gedicht wel regels zijn die ik (nog) niet goed kan plaatsen of die ik vreemd/niet voor de hand liggend gezegd vind. Maar stuk voor stuk fascineren de gedichten me wel. Ik lees ze graag nog eens opnieuw.



Wat mij opvalt als ik de verschillende gedichten lees, is toch wel de vaak sombere, donkere sfeer. Verder lijkt het mij ook dat de duisternis, het donkere het vaak wint op het licht en kleur. In die zin vind ik het gedicht op de homepage ook erg goed gekozen. Ook naar "geloof" vind ik in verschillende gedichten verwijzingen terug. Maar ik ben er nog niet uit, of dat deze verwijzingen nu positief of negatief zijn, of zoekend naar.



Groetjes, kim

Geplaatst: 23 apr 2007 06:48 am



Niets liever dan zee



Niets liever dan zee, regen, licht

in een macaber evenwicht,

een sluimerende storm, vertrouwd

gedonder, wind die zich ontvouwt.



Niets liever dan een hard geraas

van water in een lang relaas,

een zweep van grimmig, schurend zout,

het zwemmen in lucht, ruw en koud.



Geef ons een krachtig, helder teken

van leven. Laat de hemel breken.



Geef ons de zee, het ruige land,

de kille greep van schuimend zand,

tot wij - voor zachter tij bezweken -

verlangen naar een kalme hand.



© Michel Krott

Uit: Apologie van een nietsnut

Uitg. Schakel, Utrecht 2007



In dit gedicht lees ik dat iemand eerst uit moet razen voordat

diegene rust heeft.

Eigenlijk zoiets als jongeren die van alles doen, willen zien, ervaren

voordat ze toe zijn en verlangen naar een rustiger vaarwater.



Dettie

Geplaatst: 23 apr 2007 08:18 am



Ja, het lijkt me dat de dichter zich in het volle leven wil werpen, met zijn strijd en uitdagingen.



Het einde:

Geef ons de zee, het ruige land,

de kille greep van schuimend zand,

tot wij - voor zachter tij bezweken -

verlangen naar een kalme hand.



Dit einde doet haast "klassiek" aan, ik bedoel dat ik dit idee al vaak ben tegengekomen bij vroegere dichters (en dit is niet negatief bedoeld),

vaak bij oudere dichters.

Ik ken de leeftijd van M. Krott niet: het lijkt me een jong(er) iemand die nu eerst de felle strijd wil, maar wijs besluit dat hij (pas) later aan rust toe is.



De vorm is ook eerder klassiek.

Ik heb elders al gezegd dat ik niet zo hou van rijmende gedichten, maar ondertussen daarop al aan het terugkomen ben.

Dit gedicht draagt daartoe bij: de dichter maakt heel mooi gebruik van het rijm:



Dit o.a. is mooi:

Geef ons een krachtig, helder teken

van leven. Laat de hemel breken.



Tiba.