Geplaatst: 27 mei 2007 06:33 pm
Toen Roberto in '93 op Poetry International was, was hij al erg zwak. Ik heb hem een paar keer naar het ziekenhuis gevoerd omdat hij een nierziekte had. Hij moest elke dag naar de nierdyalise.Hij was een streng meneertje met onderwijzersmanieren. Toen ik zijn gedichten voorlas in het Nederlands berispte hij me dat ik het 'veel te snel las' ,de mensen begrijpen er dan niets van ' zei hij. Zelf las hij zeer traag en gedragen voor met zijn ene hand gebaren makend. Voor het Hollandse publiek kwam dat wat grappig over. Maar dit gedicht heb ik altijd heel mooi gevonden ...ik zie het hem nog zeggen ..Voor Elvira zet ik het origineel eerst:
8.
Dibujaba ventanas en todas partes.
En los muros demasiado altos,
en los muros demasiado bajos,
en las paredes obtusas, enlosrincones,
en el aire y hasta en los techos.
Dibujaba ventanas como si dibujara pájaros.
En elpiso,en las noches,
en las miradas palpablemente sordas,
en los alrededores de la muerte
en las tumbas,los árboles.
Dibujaba ventanas hasta en las puertas.
Pero nunca dibujó una puerta.
No quería entrar ni salir.
Sabíaque no se puede.
Solamente quería ver: ver
Dubujaba ventanas.
En todas partes.
8
Hij tekende overal ramen.
Op te hoge muren,
op te lage muren,
op wanden die stompe hoeken maken,
in de lucht en zelfs op de daken.
Hij tekende ramen alsof het vogels waren.
Op de grond, in de nachten,
in de voelbaar dove blikken,
in de omgeving van de dood,
op de graven, in de bomen.
Hij tekende zelfs ramen op de deuren.
Maar nooit tekende hij een deur.
Hij wilde niet naar binnen en niet naar buiten.
Hij wist dat het onmogelijk is.
Hij wilde alleen zien: zien.
Hij tekende ramen.
Overal.
vert. Marjolein Sabarte Belacortu
(uit het tekstboekje van Poetry International 1990)
(Poetry International en Wagner & van Santen werken samen)
Leni
