Jo Gisekin (ja)

Geplaatst: 26 okt 2007 03:51 pm

Dettie schreef : Naarmate het duister wordt neemt het zwijgen (niet praten) toe. Het zwijgen brengt tot diepe gedachten (het graven)

Het blauw van Raveel is diepblauw, dat is ze veloren, haar gedachten zullen meer duister/donker dan diepblauw zijn.



De diepe gedachten brengen haar aan het huilen om de zinloosheid van de onechte woorden en de zogenaamde weemoed, die dus ook onecht is (weemoed die de traan niet kent)



Dettie

die weer hardop denkt



Tiba, Rutger, Jan, Ariadne enz wat denken jullie?

dank je wel voor je reactie Dettie, zijn er nog meer mensen die over

deze tekst eens hardop willen denken ? mooie site trouwens van Raveel,

een van onze grootste kunstenaars vind ik , grtjs carine

Geplaatst: 26 okt 2007 04:01 pm



Ik kende Raveel niet, ik ben helemaal weg van het schilderij Tahiti, waarom kan ik moeilijk zeggen maar ook de vrouw met rode arm vind ik schitterend.



Dankzij jou heb ik dus nu ook Raveel ontdekt.



Dettie

Geplaatst: 26 okt 2007 07:25 pm



Toevallig ben ik bij deze dichteres terechtgekomen.



Om heel eerlijk te zijn Carine, ik begrijp slechts het eerste en laatste couplet.



Zwijgen is dieper graven



Dit is misschien wel waar maar voor normale mensen en ook voor deze dichteres niet erg bevredigend; zij gaat dan ook verder met praten, en wel erg cryptisch. Een paar maanden geleden zou ik ik dit afgedaan hebben als gewichtigdoenerij maar na wijze lessen van Dettie en Tiba weet ik dat er soms uit de donkerste zinnen nog enige zin te peuren valt, al is die meestal plurigu.



In de volgende twee coupletten ziet ze zichzelf als een vlinder. Het kan zijn dat het hier een erotischje metafoor betreft, maar ik zie nogal snel erotische metaforen.



Het laatste couplet is weer duidelijk.



Ik huil om de zinloosheid van opgesteven woorden: ze houdt van gewone taal, of nog meer: het zwijgen.



Om weemoed die de traan niet kent.



Dit is de mooiste zin van het gedicht volgens mij. En ook niet onecht, denk ik, Dettie. Weemoed wordt meestal in stilte beleefd, zonder tranen.



Het gedicht gaat over een romantische nacht, al dan niet single, en de weemoed volgt in de vroege morgen. Zij zou er liever over zwijgen, maar omdat ze een normale vrouw is maakt ze ons op originele wijze deelgenoot van haar gevoelens. Prachtig!



Hg. Pieter

Geplaatst: 26 okt 2007 09:59 pm



Voor dit gedicht moet ik wat meer tijd hebben.

Ik hoop erop terug te komen.



Tiba.

Geplaatst: 27 okt 2007 08:27 am

Het gedicht gaat over een romantische nacht, al dan niet single, en de weemoed volgt in de vroege morgen.

Dat denk ik niet Pieter, volgens mij



is het zwijgen de vlinder.



De jij is ook het zwijgen, het zwijgen wuift en lonkt.

De wieg van het zwijgen was haar meer waard dan een wijngaard stilte.

Dus zelfs het kleinste zwijgen was haar meer waard dan een hele wijngaard stilte.

Op de rug van het zwijgen (achter het zwijgen) heeft ze zichzelf vertekend zich anders voorgedaan (pratend).



En dan...

huilt ze (de dichteres) om zinloosheid

van opgesteven woorden

om weemoed die de traan

niet kent.



Volgens mij gaat het hele gedicht over het zwijgen zelf (dat anders is dan stilte)

Ze zegt volgens mij dat zwijgen meer waard is dan praten.



Dettie

die niet weet wat plurigu betekent

en nu wel nog even reageert omdat ze er al begonnen was en

ze vindt dat ze het dan moet afmaken.

Geplaatst: 27 okt 2007 02:21 pm



Dettie, toch jammer dat je gaat stoppen met poëzie-uitleg, je hebt er zoveel feeling voor. Ik kan een heel eind met je uitleg meegaan, maar blijf zitten met een paar vragen: waarover en waarom wil ze zo graag zwijgen. Als het zwijgen haar filosofisch of religieus principe is, zoals bij Boedhisten of Trappisten, waarom dan al die gedichten? Is het niet zo dat men vooral wil zwijgen over de intieme liefde?



Plurigu is het meervoud van ambigu=meerzinnig-= is voor meerdere uitleg vatbaar. Ik moet toegeven dat ik hier polygu had moeten gebruiken. (denk aan ambigu, ambivalent en polyvalent), maar ik dacht dat het duidelijk genoeg zou zijn.



Mooi weekend, Pieter