Jo Gisekin (ja)

Geplaatst: 13 okt 2007 08:38 am



Je had het toen in delen bij raad de dichter getypt, en daar heb ik het van overgenomen. Ik weet nu niet of de open regels ook inderdaad open regels moeten zijn. snappie (wel leuk dat je even komt kijken ondanks dat je weg bent!)



Dettie

Geplaatst: 25 okt 2007 10:03 am



Hallo, ik heb onderstaande, mij nogal boeiende tekst, gevonden van

de Vlaamse dichter Jo Gisekin. Ik zou het fijn vinden als een paar mensen

wat commentaar of een mening zouden kunnen formuleren langs deze

weg. Hartelijk dank en prettige dag





Zwijgen



Zwijgen

is

dieper graven



vlinder die de nacht bevoelt

met vingertoppen duisternis

-ik ben het blauw van Raveel verloren-



vaak heb ik de vroegste morgen

uit je wuivende vleugels geperst

je wieg was me meer

dan een wijngaard stilte

en op je rug

heb ik mezelf vertekend



ik huil om zinloosheid

van opgesteven woorden

om weemoed die de traan

niet kent.



Jo Gisekin

uit Het eiland van elkaar

Uitgeverij: P, 2006



carine

Geplaatst: 25 okt 2007 10:30 am



Ter informatie een link naar het Raveelmuseum.



www.rogerraveelmuseum.be/site2/index.php?language=NL



Ik zie dit gedicht als



vlinder die de nacht bevoelt

met vingertoppen duisternis

-ik ben het blauw van Raveel verloren-



Het zwijgen 'hoort' bij de duisternis, het zwijgen valt vooral in bij nacht. Het blauw van Raveel zie ik als de schemering (of een heldere nacht.)



vaak heb ik de vroegste morgen

uit je wuivende vleugels geperst

je wieg was me meer

dan een wijngaard stilte

en op je rug

heb ik mezelf vertekend



Het zwijgen was aangenaam, de dichteres heeft in de vroegste morgen het zwijgen moeten verbreken... hoewel het zwijgen bleef lokken (wuivende vleugels)

Zwijgen betekende meer dan stilte.

En op je rug?? Het zwijgen is weerloos?

De dichteres heeft zich anders voorgedaan dan ze is?



Ze huilt om de blabla en de zogenaamde weemoed.



Wat denk jij zelf over dit gedicht carine?



groetjes

Dettie

die nu even een eerste gedachtegang gaf.

Geplaatst: 25 okt 2007 05:22 pm



Ik vind het een mooi, een beetje 'ouderwets' aandoend gedicht,naar

mijn mening spreekt de dichter over het zwijgen als niet spreken en

daardoor ruimte makend om zoals ze zegt dieper te graven,

met het blauw van Raveel heb ik het moeilijk , ik ben een zeer

groot bewonderaar van Raveel maar ik kan het vers niet goed

plaatsen. Bedankt alvast voor je commentaar. grtjs carine

Dettie schreef : Ter informatie een link naar het Raveelmuseum.



www.rogerraveelmuseum.be/site2/index.php?language=NL



Ik zie dit gedicht als



vlinder die de nacht bevoelt

met vingertoppen duisternis

-ik ben het blauw van Raveel verloren-



Het zwijgen 'hoort' bij de duisternis, het zwijgen valt vooral in bij nacht. Het blauw van Raveel zie ik als de schemering (of een heldere nacht.)



vaak heb ik de vroegste morgen

uit je wuivende vleugels geperst

je wieg was me meer

dan een wijngaard stilte

en op je rug

heb ik mezelf vertekend



Het zwijgen was aangenaam, de dichteres heeft in de vroegste morgen het zwijgen moeten verbreken... hoewel het zwijgen bleef lokken (wuivende vleugels)

Zwijgen betekende meer dan stilte.

En op je rug?? Het zwijgen is weerloos?

De dichteres heeft zich anders voorgedaan dan ze is?



Ze huilt om de blabla en de zogenaamde weemoed.



Wat denk jij zelf over dit gedicht carine?



groetjes

Dettie

die nu even een eerste gedachtegang gaf.

Geplaatst: 25 okt 2007 06:42 pm



Naarmate het duister wordt neemt het zwijgen (niet praten) toe. Het zwijgen brengt tot diepe gedachten (het graven)

Het blauw van Raveel is diepblauw, dat is ze veloren, haar gedachten zullen meer duister/donker dan diepblauw zijn.



De diepe gedachten brengen haar aan het huilen om de zinloosheid van de onechte woorden en de zogenaamde weemoed, die dus ook onecht is (weemoed die de traan niet kent)



Dettie

die weer hardop denkt



Tiba, Rutger, Jan, Grada enz wat denken jullie?

Dettie schreef : Naarmate het duister wordt neemt het zwijgen (niet praten) toe. Het zwijgen brengt tot diepe gedachten (het graven)

Het blauw van Raveel is diepblauw, dat is ze veloren, haar gedachten zullen meer duister/donker dan diepblauw zijn.



De diepe gedachten brengen haar aan het huilen om de zinloosheid van de onechte woorden en de zogenaamde weemoed, die dus ook onecht is (weemoed die de traan niet kent)



Dettie

die weer hardop denkt



Tiba, Rutger, Jan, Ariadne enz wat denken jullie?

dank je wel voor je reactie Dettie, zijn er nog meer mensen die over

deze tekst eens hardop willen denken ? mooie site trouwens van Raveel,

een van onze grootste kunstenaars vind ik , grtjs carine