Jan Eijkelboom (ja)

Geplaatst: 12 mrt 2008 09:44 pm



Wat een leuk gedicht,



en na alles wat je in de loop vande tijd geschreven hebt over Miep

lijken deze woorden inderdaad op haar van toepassing,

Al ben ik part-time zijn broodheer

hij blijft achterdochtig.

Al moet hij dat zijn natuurlijk.

Ik moest er in ieder geval erg om lachen.



Groeten

Wil

Geplaatst: 28 mei 2008 05:23 am



Paradiso



Toch maar liever blijven leven

iets langer dan een eeuw als 't kan

zonder kanker alsdan en op jenever,

gebakken paling en al wat niet mag

op dokters flets gezag.



Alleen moet ik weer klein beginnen

om het gevecht alsnog te winnen,

al loopt het altijd eender af.



Kijk naar de spreeuwen in de heg,

hoor hoe je dochter roept

dat het begint te sneeuwen,

ruik door je kegel heen

hoe moeder aarde toch

nog een nieuwe lente baarde,

voel hoe in 't smalle bed

je warmte uitgaat naar een ander

die bijna vreemdling werd

-toen ik verdwaald was zeker-

maar die toch beter

dezelfde blijven kan,

als 't mag



Maar sneeuw en bloesem dwarrelen vergeefs

als niet de geest boven de waatren zweeft,

het zwarte water dat maar staat

en helder door de vingers glipt.

Niets is er dan wat eeuwig is:

het schone van de kunst

dat soms natuur passeert,

het rusteloos vernuft

dat door de wolken scheurt

waarin ons doffe hoofd,

ons bange hart, ons vege lijf

te gretig hangen blijft.



Jan Eijkelboom

Uit: Wat blijft komt nooit terug

(Eigen en andermans gedichten)

Geplaatst: 14 jun 2008 07:17 pm

tiba schreef:

De omgekeerde zuilen van Venasque



Na lange wandeling over cols, door ravijnen

dronken wij op het dorpsplein de wijn

met volle teugen, als was dit het water

door de waard uit de ronde fontein

in het midden gehaald.



Ik behoorde nog tot de gelukzaligen

die zich laven en het er dan bij laten.

In het uit de rotsen gehouwen kerkje

zagen wij toen antieke zuilen

ondersteboven geplaatst:



kapiteel op de grond, voet tegen 't plafond.

Wisten die christenen veel van de Ouden -

en zouden wij zelf ook niet zo willen leven:

omgekeerd, achterstevoren, andersom

als het kon?



J. Eijkelboom,

Uit: Tot zo ver. De meeste gedichten,

De Arbeiderspers, Amsterdam-Antwerpen, 2002

Venasque, een dorpje uit het departement Vaucluse, en behorende tot de verening Les plus beaux villages de France. Omringd door oude vestingwallen, en zelfs nog Saraseense torens, trotseert het de eeuwen. Echt zo'n plaatsje waar je nog in alle rust van een glaasje wijn, opborrelend uit de aarde, kunt genieten. Een glaasje wijn kan er ook eentje te veel worden, en in een roes zie je dan de antieke zuilen misschien wel rechtop. Inderdaad, wat weten wij van de Ouden ? Een terechte vraag. Wisten we alles, dan willen we inderdaad misschien wel terug. Misschien ook niet.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 05 sep 2008 02:46 pm



Het wiel



’s Winters willen wij de lente

en in de lente liefst de zomer,

en als het wemelt in de heggen

zeggen wij: laat de winter komen.

En daarna is er niets meer goed:

het voorjaar komt er niet meer aan.

Wij weten niet dat in ons woedt

verlangen om maar dood te gaan



Jan Eijkelboom

naar W.B. Yeats



uit:Wat blijft komt nooit terug

ondertitel ‘eigen en andermans gedichten’

de Arbeiderspers, 1979



Laatst aangepast door Cyra op 06 sep 2008 08:37 am, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 05 sep 2008 09:42 pm



Cyra,

We hebben de gewoonte, en zelfs de opdracht, om telkens wanneer we hier een gedicht opschrijven , te vermelden welke de bron is. Dus bundel, jaartal en uitgeverij vermelden aub of anders melden dat je het niet precies weet en dan zoekt iemand anders het soms voor je uit..

Kan je dat even doen met het gedicht van Eijkelboom aub..



leni

Geplaatst: 06 sep 2008 08:39 am



Ik weet de bron niet (kwam uit mijn eigen geselecteerde gedichtenboekje... ), dus ik heb het gedicht maar even weggehaald.



Cyra