Geplaatst: 20 aug 2007 09:53 am
Eigenlijk vind ik het een heel somber gedicht.
dagelijks in godvergeten grijs (kostuum naar zijn werk en/of het leven was grijs?)
Stuifzand dit leven,
vliegend schuim alles hangt van los zand aan elkaar (om in de zandtermen te blijven)
De vrees voor strop en gas
joeg mij het strand langs Stropdas? Gas van de auto's? Zich gevangen/benauwd voelen in het dagelijkse ritueel van werk (strop)?
Ik wilde meeuw zijn De vrijheid van een meeuw hebben? Kunnen gaan en staan waar hij wil zonder het knellende van het werk? het stadsleven?
maar vogels sterven ook. Dit gaf zekerheid.
Dood als verbeelding. De geruststelling, Goddank eens is dit allemaal voorbij. Misschien wel met de zekerheid dat God bestaat (wonder van elzeproppen) als geruststelling.
Dettie
