Marleen de Crée (ja)

Geplaatst: 04 dec 2006 08:09 pm



Water – I



springen. in het water springen en dan

zwemmen. vettig water drinken, geen haar

scheelt het, verdrinken, een vader

aan de kant, alsof hij en ik.



daarna de weelde, zacht bewegen. van

kop tot teen gedragen worden, gewogen

en gewikt, gewikkeld en gewenteld,

onhandig en verlegen. licht op licht.



zon ontsnapt uit lissen aan de rand,

schittert fleurig in de ogen.

legt zich gewillig in mijn natte plooien.



niets dan vreugde in de stroming, op

en neer. water en ik. tot laat, tot ver,

tot eindeloos: het wiegen, het glooien.



Marleen de Crée

Uit: Vita Vita

Uitgeverij P 2004



Marleen de Crée (Bree, 1941) studeerde kunstgeschiedenis aan de K.U. Leuven. Ze publiceerde tot op heden 15 dichtbundels, die onder meer bekroond werden met de Maurice Gilliamsprijs, de August Beernaertprijs en de Prijs van de Vlaamse Poëziedagen. Daarnaast is Marleen de Crée een veelzijdig plastisch kunstenaar..



Dettie



Ik vind dit een gedicht dat heel mooi weergeeft hoe heerlijk je in water kan voelen. Het altijd nare begin en dan de heerlijke gewichtloosheid en je laten meevoeren, deinen op het water.



--

Geplaatst: 05 dec 2006 11:56 am



Jan inderdaad, dit heeft mooi de sensatie weer die men voelt in het water.



Doet me denken aan Paul Snoek:

schreef hij niet: "zwemmen is bijna een beetje heilig zijn" (moet het nakijken).



Ik zit nu te denken wat ze bedoelt in de vierde regel met alsof hij en ik. Wat moet je daar nu bijdenken? Ik zie het niet direct.



Groetjes. Tiba (die gelukkig wat meer tijd heeft nu en haar achterstand met de gedichten kan inhalen).

Geplaatst: 07 dec 2006 06:12 pm



Ter vergelijking even het gedicht van Paul Snoek:



Een zwemmer is een ruiter



Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water,

is liefhebben met elke nog bruikbare porie,

is eindeloos vrij zijn en inwendig zegevieren.



En zwemmen is de eenzaamheid betasten met vingers,

is met armen en benen aloude geheimen vertellen

aan het altijd allesbegrijpende water.



Ik moet bekennen dat ik gek ben van het water.

Want in het water adem ik water, in het water

word ik een schepper die zijn schepping omhelst,

en in het water kan men nooit geheel alleen zijn

en toch nog eenzaam blijven.



Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.



Paul Snoek

uit: Gedichten 1954-1968

Manteau 1969



Tiba.

Geplaatst: 20 dec 2006 11:34 am

zon ontsnapt uit lissen aan de rand

Dit is zo'n mooi detail in het gedicht.

In 1 versregel zie je ook het landschap eromheen en heb je meteen de sensatie van het water met daabij het groen en geel (van de zon, de lisbloemen), dus kleur in het gedicht (zonder die werkelijk te noemen).



Mooi!



Tiba.

Geplaatst: 05 jan 2007 03:41 pm



Brieven aan Plinius I*



Ik zeg je Plinius, het is september.

de dichters keren in 't getij.

vruchten rijpen aan de warme muren,

vergeet dat niet: het zijn de laatste uren



van de zomer. warmte, niets kan nog gebeuren.

het zijn de stille dagen van het jaar,

want alles wordt geduldiger gedragen

in veelvoud van de laatste dracht.



september weet wat dierbaarheid betekent

en liefde tekent schaduwen van was.

ik zeg: voorzichtigheid werd ooit berekend



aan de contouren van een waterglas.

de druiven, Plinius, de laatste schragen

van wat een dichterzomer was.



Marleen de Crée

uit: 'Brieven aan Plinius',

Manteau 1984.





*) Plinius: Gaius Plinius Caecilius Secundus Minor was een Romeins politicus en redenaar uit de 1e-2e eeuw na Christus. Zijn oeuvre bevat onder meer een aantal gedichten en epigrammen. Het is vooral zijn uitgebreide correspondentie die nog steeds de aandacht trekt. Er zijn 9 boeken privé-brieven bewaard met eigen belevenissen, nieuwtjes, raadgevingen.



(informatie gevonden op gedichten.nl)



--

Geplaatst: 07 jan 2007 11:49 am



Heel mooi sfeerscheppend gedicht over de laatste zomerdagen.



Tiba.