*Manja Croiset

Geplaatst: 08 feb 2008 06:33 am



....een camera, die niets en dan ook niets ontgaat.



Het is ook wel eens goed, Manja, om een CD of Radio 4 op te zetten. Het nieuws uit de wereld brengt meestal weinig rust.

(Je boek "Mijn leven achter onzichtbare tralies" heb ik inmiddels ook besteld) Ben weer erg benieuwd.



Pieter

Geplaatst: 08 feb 2008 11:54 am



Ook c.d's en radio,waar ik wel degelijk naar luister ,worden opgeslagen

op de harde schijf in mijn hoofd en alle programma's staan tegelijk open,

maar wat doet dit op in een dichterspagina?

Ja ,ik dicht er wel over.



Manja

Geplaatst: 10 feb 2008 06:36 am



Manja heeft me toestemming gegeven nog een paar gedichten uit haar boek Dissonante Symfonie te plaatsen: ik heb het volgende gekozen voor vandaag:



eigenlijk is het nodig

dat ik snel bij je terugkom

maar je ziet dat de reis en het gesprek

te zwaar voor me is

wat gebeurt er met je Manja

je lijkt geen plaats in te nemen

ik ben toch aangekomen zeg ik

maar dat blijk je niet te bedoelen

alsof je er niet bent zeg je

iets spokerigs

ben je zo eenzaam ik knik

maar er is meer

leg eens uit zeg je

maar dat kan juist niet

als de telefoon gaat leg je

beschermend je hand op de mijne

als teken dat je aandacht bij me blijft

je schuift me niet als

anders de deur uit

vraagt waar is je vader

gaat het

me nakijkend in de gang

wuif je nog eens

zo begeleid je me naar buiten





In dit gedicht staat in betrekkelijk weinig, mooie, eenvoudige woorden zoveel inhoud dat een ander er een hele column voor nodig zou hebben.



Het gedicht spreekt voor zichzelf maar ik wil toch een paar passages

aanhalen die ik bijzonder vind:



je lijkt geen plaats in te nemen

ik ben toch aangekomen zeg ik



Geestig en ontroerend is hier de dubbele betekenis van "aangekomen"

Maar toch blijkt de vriend iets anders te bedoelen.



alsof je er niet bent

iets spokerigs



Door haar ziekte, vanwaar ze herstellende is, ziet de vriend iets aan haar dat ze nog niet de oude is, zoals iemand er na een zware ziekte uit kan zien, bleek, vermagerd, mischien nog met een afwezige blik



Ook mooi is:



als de telefoon gaat leg je

beschermend je hand op de mijne

als teken dat je aandacht bij me blijft



en:



me nakijkend in de gang

wuif je naar me en nog

eens

zo begeleid je me naar buiten



Ik vind het een mooi, aangrijpend gedicht.



Pieter







_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre

Geplaatst: 10 feb 2008 04:09 pm



Beste Leestafelers.



Reageren op de inhoud doe ik niet ,daar voor ben ik niet objectief genoeg!

( Ik heb me wel bloot gegeven,zeg!)

Maar ik wou zeggen dat ik mezelf geen dichter vind en dat ik ook nooit de pretentie heb gehad ,om dat te zijn.

Maar wel blijkt uit allerlei antwoorden en recensies dat mijn in brokstukken vertelde verhalen duidelijk over komen.

Dus geen dichteres,maar wel een soort van schrijfster ,die niet weet onder welke noemer ze thuis hoort!



Manja

_________________

suum cuique oftewel ieder het zijne!

Geplaatst: 12 feb 2008 12:20 pm



compliments

make me grow

criticism

lets me shrink



Manja Croiset



Maar aarzel niet kritiek te geven.



MC

_________________

suum cuique oftewel ieder het zijne!

Geplaatst: 20 feb 2008 11:57 am



SCHRIJVEN SPREKEN ZONDER GELUID



eerst was de stilte

nauwelijks introvert te noemen

er leek niets te zijn

toen kwam de noodkreet

jaren van luisteren

en introspectie

denken denken denken

nog niet in taal te vatten

de eerste voorzichtig geschreven woorden

die je nog niet laat lezen

de schaamte overwonnen

gaan spreken en dan volgt de wisselwerking

soms komt uit de eerder geschreven tekst

het gesproken woord voort

dan weer andersom door contact nieuwe kennis

nieuwe woorden nieuwe teksten worden geboren

maar gelijkwaardig aan elkaar en onbarmhartig

maar de nood(kreet) blijft





andere versies



stilte

luisteren

denken

een brei

gedachten krijgen vorm

woorden

geschreven

gesproken

beide even puur



introvert

introspectief

extravert





een waterval

van woorden

altijd teveel

nooit genoeg

hardop of alleen

in je hoofd

overspannen chaos

in een poging tot perfectie



Manja.

---

Dit was een poëtische reactie op de discussie over poëzie en proza en hier ook geplaatst. De rest is te lezen bij de bovengenoemde discussie.



Dettie



Laatst aangepast door Dettie op 20 feb 2008 12:15 pm, in totaal 1 keer bewerkt