Even dit van gedicht van Ben Cami hernomen, het boeit me mateloos. Ik beschouw het echt als een gedicht vol geheimen. Toch even een poging tot analyse en een aantal eigen impressies.
Elk onweer is de woede
Van een god die weent.
De vader slaat
Uit onmacht.
De heerseres
Huilt van genot.
Ha, eenmaal een onweer dat wenend
De schuldigen vernietigt...
Maar de wind daarna
Radeloos over de aarde.
Ben Cami
uit: Gedichten 1954-1983,
Manteau, Antwerpen 1984
Tiba.
Strijd, zo zou ik dit omschrijven, strijd tussen het mannelijke 'element' en het vrouwelijke.
De mannelijke god is de god van de donder en het onweer, Zeus, Jupiter, Donar...hij heeft vele namen.
Het vrouwelijk 'element' is tevens een godin, 'heerseres' wordt zij genoemd, ik zie haar als vrouw, moeder, aarde, Gaia, Artemis (de 'heerseres van de wilde dieren')...
Een god die woedend wordt en weent, hij is de verpersoonlijking van de vader (letterlijk genoemd in de 2° strofe) die
slaat...uit onmacht.
De heerseres is de moeder, zij 'huilt' van genot; de betekenis van huilen is meervoudig: wenen, of 'een schel geluid laten horen' zoals honden of wolven of wind.
Huilen van genot klinkt me hier alleszins wrang in de oren.
Ha, eenmaal een onweer dat wenend
De schuldigen vernietigt...
Dit blijft voor mij mysterieus.
'Ha', is dat een cynische uitroep?
Is de zin een wens (van de dichter)? Een vaststelling?
De schuldigen..., slaat dat op de man en de vrouw? Maar op wie anders zou het kunnen slaan? Is dit een vage verwijzing naar Adam en Eva?
Mijn indruk is dat de dichter hier heel bewust kryptische taal hanteert.
Een ding lijkt me zeker:
enkel radeloosheid blijft over, of zoals de dichter zegt:
Maar de wind daarna
Radeloos over de aarde
.
Een bitter mooi gedicht.
mira