Ben Cami (ja alleen gedichten uitgeg bij Standaard/Manteau)

Geplaatst: 09 mrt 2008 09:51 am



Ik zit er nog steeds op die heerseres te staren en kom er niet uit.



Heerseres is de aarde? de zon? Maria?

het onweer is de god?



Dettie

Geplaatst: 09 mrt 2008 04:01 pm



Dan zouden het dus Donar en Gaia zijn!De zonnegod Ra(het is ook zoiets van Rararaadsel)

Maar wel goden van verschillende culturen door elkaar,maar dat kan dichterlijke vrijheid zijn.

Maar ooit was Adriaan Morrien bij me in de klas,zijn dochter klasgenoot

van me en hij was uitgenodigd door de docent Nederlands bij de bespreking van een gedicht - weet echt niet meer welk-

hele discussie en hij reageerde met o:ik wist niet dat ik dat allemaal bedoelde,wat dan wel ,dat wist hij soms ook niet!



Manja ??

_________________

suum cuique oftewel ieder het zijne!

Geplaatst: 11 apr 2008 08:47 pm



Het tijdschrift Revolver heeft weer een schitterend nummer deze keer: over Ben Cami



leni

Even dit van gedicht van Ben Cami hernomen, het boeit me mateloos. Ik beschouw het echt als een gedicht vol geheimen. Toch even een poging tot analyse en een aantal eigen impressies.

Elk onweer is de woede

Van een god die weent.



De vader slaat

Uit onmacht.

De heerseres

Huilt van genot.



Ha, eenmaal een onweer dat wenend

De schuldigen vernietigt...



Maar de wind daarna

Radeloos over de aarde.





Ben Cami

uit: Gedichten 1954-1983,

Manteau, Antwerpen 1984



Tiba.

Strijd, zo zou ik dit omschrijven, strijd tussen het mannelijke 'element' en het vrouwelijke.

De mannelijke god is de god van de donder en het onweer, Zeus, Jupiter, Donar...hij heeft vele namen.

Het vrouwelijk 'element' is tevens een godin, 'heerseres' wordt zij genoemd, ik zie haar als vrouw, moeder, aarde, Gaia, Artemis (de 'heerseres van de wilde dieren')...



Een god die woedend wordt en weent, hij is de verpersoonlijking van de vader (letterlijk genoemd in de 2° strofe) die slaat...uit onmacht.

De heerseres is de moeder, zij 'huilt' van genot; de betekenis van huilen is meervoudig: wenen, of 'een schel geluid laten horen' zoals honden of wolven of wind.

Huilen van genot klinkt me hier alleszins wrang in de oren.

Ha, eenmaal een onweer dat wenend

De schuldigen vernietigt...

Dit blijft voor mij mysterieus.

'Ha', is dat een cynische uitroep?

Is de zin een wens (van de dichter)? Een vaststelling?

De schuldigen..., slaat dat op de man en de vrouw? Maar op wie anders zou het kunnen slaan? Is dit een vage verwijzing naar Adam en Eva?



Mijn indruk is dat de dichter hier heel bewust kryptische taal hanteert.



Een ding lijkt me zeker:

enkel radeloosheid blijft over, of zoals de dichter zegt:

Maar de wind daarna

Radeloos over de aarde

.



Een bitter mooi gedicht.



mira

Elk onweer is de woede

Van een god die weent.



De vader slaat

Uit onmacht.

De heerseres

Huilt van genot.



Ha, eenmaal een onweer dat wenend

De schuldigen vernietigt...



Maar de wind daarna

Radeloos over de aarde.



Mira schrijft: strijd tussen het mannelijke en het vrouwelijke. Dat klopt volgens mij. Een en ander wordt me door jouw uitleg nu ook duidelijker.



En verder schrijft Mira:

Een god die woedend wordt en weent, hij is de verpersoonlijking van de vader (letterlijk genoemd in de 2° strofe) die slaat...uit onmacht.

Als ik het goed begrijp indentificeer je "de god" uit de eerste strofe met "de vader" uit de tweede strofe.

Dat lijkt me niet zeker.



In de 2de strofe is er sprake van een vader die slaat uit onmacht en een heerseres (de moeder?) die huilt van genot. Een strofe vol geweld.



In de 1ste en 3de strofe is er sprake van een onweer:



1ste strofe: de god veroorzaakt een onweer uit woede, hij weent ook.

Waarom? Volgens mij om wat geschreven wordt in de 2de strofe



3de strofe: ha, eenmaal een onweer...

dit lijkt me een wens of verzuchting van de dichter:

hij wenst een onweer dat de schuldigen (meervoud) vernietigt.

Dit wijst op het eerste gezicht naar de vader die slaat. Is hij de schuldige?

Maar waarom dan meervoud? Wellicht slaat het ook op "de heerseres" die huilt van genot.



4de strofe

Maar de wind daarna

Radeloos over de aarde



"daarna" is me niet helemaal duidelijk. Volgens mij refereert dit naar de voorgaande strofe en slaat op de wens van de dichter dat het onweer de schuldigen vernietigt.



Daarna, na het onweer, waait de wind... De dichter blijft in radeloosheid achter.



Tiba.

Je kan wel eens gelijk hebben,Tiba .

Maar wat kan dan het verband zijn tussen de god van het onweer, of een onweer tout court, en een vader die slaat?

Daar dub ik nog over.



mira