Geplaatst: 03 jan 2007 11:11 pm
Ik zou haar willen kennen,
deurtje in haar hoofd en zo
naar binnen.
Dit is zo'n begin van een gedicht dat meteen raak is:
een man die een vrouw wil leren kennen, oprechte interesse voor haar heeft, wil weten wat ze denkt en voelt...
Een liefdesgedicht, denk ik dan, gericht aan de vrouw op wie hij verliefd is, van wie hij houdt, de geliefde van wie hij ook het binnenste wil leren kennen, en alles wat zich in haar hoofd afspeelt.
Omzichtig door
de doolhof die zij is.
Daar is een kamer vol met
alles wat zij mist. Feiten,
dagen, mensen door elkaar.
Het heeft gewaaid in haar.
Hier weten we iets meer over die "zij".
Ze is een doolhof... het heeft gewaaid in haar.
Die "zij" heeft veel meegemaakt, mist nu veel...
Wellicht heeft ze in een kamer letterlijk veel herinneringen (foto's, allerhande voorwerpen, misschien zelfs prullen) maar kan ook figuurlijk
bedoeld zijn (wat ik niet echt denk).
In elk geval is die "zij" nu verward: ze slaat alles door elkaar.
Psychisch is ze ontredderd. Of misschien gaat het over iemand die dementeert.
Het kan een nauw familielid zijn (moeder, grootmoeder, tante, zus) of iemand anders met wie de dichter zich verwant voelt, in elk geval is de dichter "geraakt" door haar.
Een man is hier die dood is.
Een kind dat niet bestaat.
Ik snuffel in een leven, kan
met alles niets beginnen.
Het is goed dat het vergaat.
Hier vernemen we meer over het verleden van de "zij" (theorie van de geliefde ondertussen volledig overboord).
De dichter voelt zich ongemakkelijk omdat hij van dat verleden afweet. Hij voelt zich een gluurder. Hij kan er niets mee aan, want niets aan verhelpen...
Met de laatste regel heb ik moeite: is dat berusting?? Of wil het zeggen: dit leven is toch niets meer waard????
Dit is wat ik er momenteel uithaal. Ik ken de context of aanleiding van het gedicht helemaal niet.
In elk geval voor mij een prachtig gedicht én een (soort) liefdesgedicht.
Tiba.