Geplaatst: 15 jul 2006 01:58 pm
Jeetje, wat goed!
Thuiskomst
Ik heb je lief, al kan ik het niet weten.
Ik bedenk het als je thuiskomt van een dag
in je leven. Maar het is geen gedachte.
Je streelt mijn wang en wie weet,
dat gebaar. Het wordt duizend keer gemaakt
voor het bestaat. Hangt je jas aan de kapstok,
iets van niets, maar morgen ontbreekt het
misschien. Of schudt de dag uit je haar.
Wat ik daarin zie, is het begin.
Het huis ontstaat, de tafel neemt plaats,
wij veroorzaken elkaar. Het is toch niet
denkbaar dat iemand dit alles verzint.
Bernard Dewulf
uit: Waar de egel gaat,
uitgeverij contact Amsterdam Antwerpen 1995
Zeer mooi gedicht vind ik dit trouwens.
Het huis ontstaat, de tafel neemt plaats,
wij veroorzaken elkaar.
Wat een mooie gedacht is dit: door het binnenkomen ontstaat het huis en krijgt alles een plaats en zin.
Wij veroorzaken elkaar:
wat de ene doet brengt een reactie teweeg van de andere, zonder dewelke ze niet zouden kunnen leven/bestaan.
Ze zijn elkaars reden van handelen en zijn en vormen de volmaakte aanvulling. Zo mooi is dat dat het haast wel verzonnen lijkt.
Dat vind ik erin. Iemand wat anders?
Groetjes. Tiba.