[
BREISTER
Laden vol warme halzen
breit zij en komt zo mensen
op het spoor die het jaar door
winter trotseren in haar.
Naalden zijn de laatste taal.
Een na een heeft rijm
de levenden het zwijgen opgelegd.
Toch zijn ze er nog allemaal.
Hun alfabet is een perfect geheim,
het wordt omwonden, niet gezegd.
Wie spreekt kan er niet bij.
Hun gesprek tikt, tikt om mij.
De breister is (als) de dichter, haar naalden zijn de laatste taal, haar laden liggen vol sjaals of pulls, ze komt ook mensen tegen die die sjaals dragen of herinnert zich voor wie ze die heeft gebreid.
Sommigen zijn mischien al dood of uit het gezichtsveld verdwenen.
Haar naalden produceren taal, in de volgende regel wordt dat 'rijm', gedichten dus. Die hebben de levenden het zwijgen opgelegd, misschien omdat die gedichten over doden gaan, of over herinneringen aan vroeger; de levenden verdwijnen op de achtergrond, zijn het echt doden geworden?
Het rijm legt hen het zwijgen op en bewaart hen tegelijkertijd:
'Ze zijn er nog allemaal' opgetast in laden, zoals de sjaals;
Een poging.
mira
