Aleidis Dierick (ja)

Geplaatst: 22 apr 2006 01:36 pm



De dagelijkse doodsangst VI



De vrouw

is een kostbaar dier.

Met veren getooid

met sabel.

In triomf

gevoerd

door de straten.

Aan haar keel

een zwellende parel.

De vossen vergast

vergiftigd

gebeten

door honden verscheurd.

In hun leger

door jagers

verzopen.

Op het scherp van de snede

de ren door de zomer.

Vakkundig de man.

Volleerd.

Een langzame doder.



Aleidis Dierick

uit: Het land van de vijand, Poëziecentrum, Gent 1989



Tiba.

Geplaatst: 22 apr 2006 06:26 pm



Ik vind het een heel moeilijk gedicht Tiba, ik snap het eigenlijk niet zo.



het begin nog wel maar daarna....



De vossen vergast

vergiftigd

gebeten

door honden verscheurd.

In hun leger

door jagers

verzopen.

Op het scherp van de snede

de ren door de zomer.

Vakkundig de man.

Volleerd.

Een langzame doder.



Ik snap niet zo goed wat dat met de vrouw te maken heeft.



Dettie

Geplaatst: 22 apr 2006 07:20 pm



Ik heb er ook zitten op kijken, Dettie.

Ik denk dat ze bedoelt dat een vrouw vaak dient ("wordt gebruikt"?)

om ermee te pronken: "in triomf gevoerd door de straten" (heeft ook dubbele bodem, denk ik).



Ze tooit zich met veren en sabel(bont).

Met veren getooid

met sabel.

Van dat bont komt ze op de vossenjacht, zo meen ik het toch te verstaan.

Draagt men vossenpels ook niet als bont?

Hoe met die diertjes wordt omgegaan, klaagt ze dan aan in het tweede deel van het gedicht.

Er zijn allerlei manieren om ze "vakkundig" om te brengen....en de man is de doder.

Waarom een "langzame" doder? Omdat de doodsstrijd van de vossen langzaam gaat? Dan toch niet zo vakkundig!

Ik vermoed dat er nog meer in schuilt: in het eerste vers wordt de vrouw een "(kostbaar) dier" genoemd...



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 25 mei 2006 12:13 am



Vernissage of de tuin bestaat



VIII



o Jong zijn. Kleine borsten hebben,

zien hoe verlegen plots de jongens staan.

Een nieuwe innigheid die kwelt en zoet is.

Pianoles, de leraar en de maan.



De zomer anders, alle geuren anders,

de stad een landkaart, 's zondags appeltaart,

sigarengeur als er nog laat bezoek is,

bevlagde boten, trékaken op de vaart.



En lezen. Donkere wetenswellust,

geheime tover van het wondere woord,

heel eenzaam in een heel stil huis zijn.

Gedichten lezen. Tot men namen hoort.





Aleidis Dierick

uit: Een zomer voorzien, Orion, Brugge 1977



Tiba.

Geplaatst: 04 dec 2006 07:18 pm



september



Avond en het water dichtbij

het landschap lichter en vlakker

achter zachte dijken van klei

's nachts houden de bomen mij wakker.



En bossen vol beken en netels

luid roepen de kuise fazanten mij tegen

de merels fluiten dagen bijeen

tot een uur vol ruisende regen.



Diep in het bos het water dichtbij

in het dof gekuch van de lichters

het najaar dagelijks dichter

angst werpt het anker in mij.



Aleidis Dierick

uit: Gedichten voor een man

Brugge/Nijmegen, Orion/B.Gottmer, 1978



Dettie



Ik snap dit gedicht niet zo goed.

Is zij bang voor het water? het water dichtbij

angst werpt het anker in mij wil ze een houvast?



---

Geplaatst: 05 dec 2006 11:31 am



Ik moet dit gedicht nog een paar maal lezen, Dettie.



Angst werpt het anker in mij



betekent volgens mij: de angst zet zich (blijvend?) vast in mij vast (zoals een boot voor anker gaat, als hij aan de kust wil blijven).



De rest nog eens grondig herlezen.



Groetjes. Tiba.