* Lut de Block (ja)

Geplaatst: 05 jan 2007 04:36 pm



Men had je alles mogen breken



Men had je alles mogen breken. Maar niet

je stem. Ga nu niet spreken van verre pijn

maar leg me zwijgplicht op. Een klankloos

woord bijt in mijn keel, breekt af in mij in

lettergrepen. Ga liever dood dan nu te spreken.



Bloed, laat hem niet stollen. Aarde kruip nog

niet op hem maar mors zijn woorden, laat ze

niet verbleken. Alles kan ik aan maar niet zijn

lekke stem. Smoor haar in mij. Straks klikt hij weg

dan is het stil en spoel ik weg met hem.



Lut de Block

uit: 'Entre deux mers',

De Arbeiderspers, Amsterdam 1997.



De bundel Entre deux mers werd bekroond met de Arthur Mergelynckprijs voor poëzie 2001 en met de Provinciale Prijs voor Letterkunde van Oost-Vlaanderen 2001



Dettie

Geplaatst: 06 jan 2007 05:40 pm



Wat een hartverscheurend gedicht!

Grijpt naar de keel.

Heel heftig is dit.



Tiba.

Geplaatst: 30 mei 2007 05:01 am



Dochter en ik



We liepen beiden bloedend langs de Keyserlei.

Dochter en ik. Geen woord was tussen ons,

geen misverstand. Ook geen verband

tussen haar zwijgen en mijn gewild niet spreken.

Alleen een hand die me het vallen zou beletten.

Een stomme steen, zei ze. Opletten.

Het kind is moeder van de vrouw.



Ik bloei, zei ze toen ik haar zeggen wou

dat leven bloeden is en niet te stelpen.

Ze klaterlachte, kon het ook niet helpen.

Of bloeden niet een beetje bloeien is?

En dat ze snakte naar gemis,

geluk, gelul, gelal van jongens in de straat.



Ooilam op mijn schoot, wat werd ze groot.

De lente was nog iel en zij zo blij.

Gewichtsloos liepen wij,

zo zij aan zij, en hand in hand,

zo beiden bloeiend langs de Keyserlei.



Lut de Block,

uit: Entre deux mers,

De Arbeiderpers, Amsterdam-Antwerpen, 1997



Dettie



Laatst aangepast door Dettie op 23 jun 2007 06:56 am, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 22 jun 2007 09:06 pm



Niets is bestendig



Haast je niet langer, blijf talmen en dralen.

Daal niet af in de spelonken van de leugen.

Wentel je niet in het walhalla van de waan,

maar leg je te rusten op een zwijgzaam bed

en geniet van de warme glans van dit leven.



Sta toe dat de verlangende mond van je geliefde

je zoekt, over je stamelt, door je dwaalt.

Schreeuw het uit van kortstondig geluk.

Adem op adem, lief op lijf, lijf op leed.

Sterfelijk en bederfelijk. Zij, jij, wij.



We spatten als sterren uiteen, het einde in het

verschiet. Maar het hart klopt, het bloed stuwt.

Niets is bestendiger dan de liefde voor het leven.

Zou het zich laten paaien met loze beloften van later

en beter en nog liever en het sublieme. Zou het.

Het leven roept. Verder is niets, ben je niet meer.





Lut de Block

uit: Het onverborgene,

De Arbeiderspers, 2006



Tiba.



Uit "raad de dichter" ook hier geplaatst

Geplaatst: 22 jun 2007 09:27 pm



Een gedicht waarover nog meer valt te zeggen, dacht ik.



Zelf vind ik het een gedicht met dé grote thema's: liefde en dood.

Moeilijk om daarover nog origineel te zijn: zo vaak reeds verdicht.



Hierin toch prachtig doorleefd:

je zoekt, over je stamelt, door je dwaalt.

en dit, woordspel incluis, mag er ook zijn!

Adem op adem, lief op lijf, lijf op leed.

Sterfelijk en bederfelijk. Zij, jij, wij.

Dit is echt een gedicht dat de moeite waard is.



Maar dit stoort me toch:

en geniet van de warme glans van dit leven.

o jee, dit is een regel die elke beginneling schrijft. Dit had moeten geschrapt/verbeterd worden.



Iets minder, maar toch, stoort me:

het einde in het verschiet

versleten, veelgebruikte uitdrukking.



Afgezien van deze 1,5 mislukte regel een gedicht dat ik nog vaak zal lezen.



Dettie, Gert, Elvira, Leni, Jan S., Ariadne, Rutger... wat vinden jullie?



Tiba.

Geplaatst: 23 jun 2007 07:04 am



Ik vind het een mooi gedicht.

De regels storen me niet omdat het in deze context staat.



Als er had gestaan

Wat je me aandoet, doet mij verdriet

het einde ligt in het verschiet

dan is het heel wat anders, dat is rijmelarij



maar volgens mij gaat dit gedicht over vrijen

en wordt het einde in het verschiet

heel anders bedoeld dan in mijn rijmregeltjes.



Ook en geniet van de warme glans van dit leven

verwijst naar het vrijen volgens mij.



Lut de Bock heeft heel subtiel geschreven vind ik persoonlijk.

Ze roept eigenlijk, geniet van het leven!



Dettie