* Lut de Block (ja)

Dingle I



We hadden ons gehuld in lange zwarte jassen

en schuld die tastbaar in de benen hing.

De berg op moesten we. Een hoop mededogen.

Geen bluf, geen blarney, maar boete doen.



En boven breekt de zondvloed los. Tussen lijf

en leden struikel je. De aarde smakt obsceen en

maalt de varens in haar luie kaken.

Het land is weggespoeld. Dit is een total loss.







Lut de Block

Uit: "Landziek" (1988)

Uitgever: Poëziecentrum, Gent



===



Dit gedicht spreekt mij bijzonder aan als Ierland-fan.

Dingle is een schiereiland in Zuid-West Ierland. Prachtig gebied!



Molly[/i]

Tiba schreef : Geplaatst: 29 mei 2006 01:54 pm





Mijn vader laat het bloed al jaren stromen.

Het roeren is mijn levenswerk. Ik was

de spatten van zijn laarzen weg maar huiver

om de hars die halverwege klit. Hij leeft



weer meer dan ooit. Zijn bloed kruipt traag

in mij. Ik voel het kleven, luister naar

het doffe dreunen van de bijl. Het heilzaam

klieven en het hakken in het al te botte leed.



Lut de Block

uit: Kreatief, jaargang 20 nr. 4-5, december 1986



Tiba.

Het voelt of hier sprake is van huiselijk geweld. Zoals zij worden geeft aan stil leed... rillingen lopen over mijn rug!



Molly

Het voelt of hier sprake is van huiselijk geweld. Zoals zij worden geeft aan stil leed... rillingen lopen over mijn rug!

Neen, dat is het niet.

Maar ik vind het een pijnlijk onderwerp.



Als ik me goed herinner heeft de dichter haar vader (als kind, als puber?) dood op de grond gevonden. Ik wou hier vroeger op reageren, maar toen waren er omstandigheden....

Misschien dat iemand van jullie dit opzoekt.

Dit is een van de redenen waarom ik zo'n voorstander ben van het kennen van de context van een gedicht.



Tiba.

Hoi Tiba,



Ik ben ook iemand die de context van een gedicht graag

begrijpt/opzoekt. Het maakt het lezen zoveel makkelijker,

en de tekst zoveel duidelijker! Aan de andere kant is een eigen draai/inhoud geven aan andermans gedicht ook niet verkeerd en houd ik

graag mijn eigen gedachten en beleving ernaast.



Soms ontkracht het uitvoerig moeten uitleggen

de inhoud van het gedicht en doet het alsmaar

moeten verdedigen van de inhoud de woorden

van de dichter tekort.



Molly

Molly schreef : Dingle I



We hadden ons gehuld in lange zwarte jassen

en schuld die tastbaar in de benen hing.

De berg op moesten we. Een hoop mededogen.

Geen bluf, geen blarney, maar boete doen.



En boven breekt de zondvloed los. Tussen lijf

en leden struikel je. De aarde smakt obsceen en

maalt de varens in haar luie kaken.

Het land is weggespoeld. Dit is een total loss.







Lut de Block

Uit: "Landziek" (1988)

Uitgever: Poëziecentrum, Gent



===



Dit gedicht spreekt mij bijzonder aan als Ierland-fan.

Dingle is een schiereiland in Zuid-West Ierland. Prachtig gebied!



Molly[/i]

Weet je ook wat blarney is Molly?



Dettie

Blarney betekent gewiekste, vleiende of overredende praat,

m.a.w. welbespraaktheid, het vermogen tot slinkse praat of het uitspreken van nonsens.



Oorspronkelijk ligt hier een Ierse legende aan ten grondslag, met betrekking tot de 'Blarney Stone'. Deze speelt zich af in de middeleeuwen, toen de stichter van het kasteel van Blarney, Cormac McCarthy, een oude vrouw van de verdrinkingsdood redde. Deze vrouw bleek een heks te zijn en als beloning betoverde zij een steen van het kasteel. Deze magische steen, zou de gave van welbespraakheid schenken aan degene die de steen kust.



Het kasteel van Blarney (Blarney Castle) is in 1446 gesticht en bevindt zich in de buurt van de stad Cork in Ierland. Het behoort tot de grootste van de zgn. Ierse woontorenkastelen. De 'Blarney Stone' is een driehoekige steen en bevindt zich op een plek, bovenaan het kasteel. Heden ten dage is 'Blarney Castle' en de 'Blarney Stone' een toeristisch attractie. De steen bevindt zich in een zodanige positie, dat men een zeer ongemakkelijke houding moet aannemen om deze steen aan de onderkant te kunnen kussen.



In de negatieve betekenis van 'blarney', d.w.z . het verkondigen van flauwekul en nonsens is mogelijk afkomstig van de 16e eeuwse Engelse koningin Elizabeth I (1533-1603). Een nazaat van Cormac, McCarthy Mor, verdedigde het kasteel tegen een Engelse aanval in 1602, maar werd gedwongen zich over te geven. Hij volgde de voorgeschreven 16e eeuwe diplomatieke gewoontes en met het schrijven van vlijende brieven, met mooie en gladde praatjes, prees hij de koningin. In werkelijkheid nam hij juist afstand van de Engelse kroon. Elizabeth werd razend: "More Blarney talk!", waarmee ze de leugenachtige woorden veroordeelde.





Molly