Het hoe en wat van poëzie (zelf poëzie schrijven)

Geplaatst: 30 jun 2005 12:37 pm

Lees het gedicht dan op z'n minst nog een paar keer waarbij je je langzaam realiseert wat de dichter je wil zeggen.

Ik denk dat dit het allerbelangrijkste is Andre.

Rustig een gedicht diverse keren lezen, dan gaat het 'spreken'.

Zo werkt het bij mij tenminste.

Ik zal daar wel eens een voorbeeld van plaatsen, hoewel ik dan moet uitwijken naar het Duits van Ingeborg Bachmann

Ik heb een tijdje geleden Ingeborg Bachmann op t.v. gezien en was diep onder de indruk, je zou me daar een groot plezier mee doen.

Weet jij of haar gedichten vertaald zijn?

Ik kon niets vinden namelijk



Dettie

Geplaatst: 17 aug 2005 08:24 am



Het hoe en wat van de poëzie staat nu in het archief



www.poezie-leestafel.info/het-hoe-en-wat-van-poezie



Dettie

Geplaatst:



Ik weet niet wat het is maar Ingeborg Bachman raakt een snaar bij mij. Het is zo ongelooflijk mooi wat ze schrijft.

Dankjewel andre!



Ik heb eens een uitzending gezien van dode dichters???? Daar was Ingeborg Bachman in met een zeer (lang) filosofisch gedicht. Zo prachtig, de tranen stonden in m'n ogen. Ook door de bezielde manier waarop ze het voorlas. Vreemd dat er zo weinig over haar bekend is (voor zover ik weet)



Dettie

Geplaatst: 23 aug 2005 07:06 pm



Ik weet zeker dat ik gisteren nog een gedicht van haar in handen gehad heb (op zoek naar gedichten over Irak, Iran etc.), ik zoek nog wel terug waar. Ik wil beslist meer van deze dichteres lezen.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 24 aug 2005 09:30 am



Beste Miranda,



Wat prachtig, hoe ontspannen , licht, en toch ter zake.

Is dat niet de definitie van “klasse” ? Licht en diep ?

De toon, de begrijpelijkheid, de begrijpendheid,

een echte handleiding – maar dan op z’n hoofs.

Ik kan me niet van het woord van Nietzsche ontdoen :

een “vadetecum” van de poëzie.



En bij inleidingen tot de poëzie net als tot de liefde moet je

tactvol en omzichtig zijn.

Het is van een porselein om niet zonder handschoenen vast te nemen.



De kwestie van vorm en inhoud, van lichaam en geest,

heb je zo mooi aangesneden, zonder kleverige of smeuïge randjes.

Hoe deed je dat ?



Maar ik dacht ook aan het woord van Paul Valéry :

“ Est poète celui auquel la difficulté inhérente au vers donne des idées.”

(Letterlijk: ) Dichter is deze aan wie de moeilijkheid eigen aan verzen gedachten geeft.

( Ik vind dat het centrale mysterie der dichtkunst.)

Ach, het biedt zoveel stof tot nadenken en discussie...



Alleen de pijn ontbreekt een beetje, vind ik.



Gg



PS

Hoe ijdel het dichtersras ook is,

een dichter schrijft nooit voor zichzelf alleen, denk ik,

de muze kijkt mee over de linkerschouder,

op de rechterschouder wankelt en helt de wereld met alle lezers erop vervaarlijk over.



Laatst aangepast door Jom op 24 aug 2005 01:53 pm, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 24 aug 2005 09:39 am

een dichter schrijft nooit voor zichzelf alleen, denk ik,

de muze kijkt mee over de linkerschouder,

op de rechterschouder wankelt en helt de wereld met alle lezers erop vervaarlijk over

Mooi gezegd, Jom... en ik ben het ermee eens, ik denk dat dit voor het grootste deel van de dichters geldt.



Groetjes Tiba.