Geplaatst: 27 mrt 2008 06:44 am
Lambert schreef : Zo’n ‘dubbele’ lectuur is wat het gedicht boeiend maakt. Het nodigt er toe uit! Het toont een ‘ik’-figuur die in naïef zelfbeklag of in ongezonde ontkenning is blijven steken. Die nog moet leren de harde werkelijkheid alsnog onder ogen te zien. Die moet leren met z’n eigen gevoel – het eenzame verdriet om het gemis van een geliefde, om de dood van een geliefde – om te gaan. En tegelijk het gevoel van die ander – van wie hij hield – te respecteren. Of diens definitieve ‘vertrek’ aanvaarden.
Is de ‘ik’ nog jong? Nog een puber die het toch al moeilijk heeft met zichzelf? Of is hij, qua leeftijd, wel al volwassen, maar qua emotionele flexibiliteit, door een trauma geblokkeerd? Blijft hij gefixeerd op een geïdealiseerd verleden? Dat valt niet uit te maken. Maar hij zal nog heel wat inzicht moet verkrijgen om te ‘doorstaan’ en te ‘verwerken’ wat hij heeft doorgemaakt aan rouw en verdriet!
Ik heb net de biografie van Hans Lodeizen gelezen.
Al jong ontdekte hij dat hij homoseksuele gevoelens had en worstelde erg met dit feit. (Het werd toentertijd totaal niet geaccepteerd) Enerzijds hoopt hij dat hij zijn verlangens kan weerstaan, anderzijds is hij kwaad dat hij niet kan zijn wie hij is.
Veel van zijn vroege gedichten geven verkapt zijn gevoelens voor mannen weer. Later als hij aanvaard heeft dat het nu eenmaal is zoals het is, schrijft hij ook openlijker over zijn homoseksualiteit.
Met dit gegeven komt voor mij dit gedicht in een ander daglicht te staan. Wel ben ik het met Lambert eens dat hij 'nog moet leren de harde werkelijkheid onder ogen te zien'. Iemand die 'nog moet leren met zijn gevoel om te gaan. En tegelijk het gevoel van die ander – van wie hij hield – te respecteren. Of diens definitieve ‘vertrek’ aanvaarden.'
Dettie