* Rutger Kopland-Jonge sla

Geplaatst: 10 feb 2007 07:18 pm



Rutger Kopland (geb.1934)



Jonge sla



Alles kan ik verdragen,

het verdorren van bonen,

stervende bloemen, het hoekje

aardappelen kan ik met droge ogen

zien rooien, daar ben ik

werkelijk hard in.



Maar jonge sla in september,

net geplant, slap nog,

in vochtige bedjes, nee.



Uit: Alles op de fiets

Van Oorschot 1969



Een heel bekend vers van Kopland.

Wat denkt Yasmijn ervan?



Gert

_________________

gert.slings.nu

Geplaatst: 11 feb 2007 02:10 am



Tsjah, wat denk ik van dit gedicht?



Alles op z'n tijd? Als een oud persoon bijv. is gestorven uit ouderdom, is dat mooi, maar een jong iemand die overlijdt bij een tragisch auto-ongeluk is weer afschuwelijk. Bedoelt de dichter zoiets?



Yasmine

Geplaatst: 11 feb 2007 08:21 am



Op het gevaar af dat ik op m'n vingers getikt wordt door Gert (grapje, grapje) denk ik dat het gewoon over een tuin gaat.

De dichter gaat mee met het seizoen. De bloemen sterven weer af, de aardappelen zijn volgroeid en worden gerooid.



Maar dan nog... jonge sla planten in september! dat is zo tegen de seizoenen in...

Sla wordt geplant in de lente en soms nog in de zomer...



Hij zegt dus denk ik, ik vind het niet leuk dat de zomer weer afgelopen is en al het groen weer verdwijnt maar ja zo is het nu eenmaal.

Maar dan toch nog sla in september planten.... daar wordt hij triest van.

Dat is zo tegen de natuur in.



Dettie

Geplaatst: 11 feb 2007 10:12 am

Maar dan nog... jonge sla planten in september! dat is zo tegen de seizoenen in...

ja ik denk dat de "weerloosheid" van zo'n plantje hem ontroert. Het wordt nog verzorgd (in vochtige bedjes), wellicht kun je eruit afleiden (maar staat er niet!) dat die hun normale groei niet gaan hebben door de komende kou/vriesweer???



Hij is dus een harde maar kan door kleine onschuldige dingen ontroerd worden. Dat vind ik erin.



Tiba

Geplaatst: 11 feb 2007 11:15 am



Rutger Kopland (geb.1934)



Jonge sla



Alles kan ik verdragen,

het verdorren van bonen,

stervende bloemen, het hoekje

aardappelen kan ik met droge ogen

zien rooien, daar ben ik

werkelijk hard in.



Maar jonge sla in september,

net geplant, slap nog,

in vochtige bedjes, nee.





Ik ga het toch wat anders benaderen.

Er is iets met de ik aan de hand.

Als ik (Gert) zeg: ik kan alles verdragen, dan denk ik aan het volgende lijstje:

boren van een kies zonder verdoving;

de stank van rotte vis;

het gejengel van vermoeide kinderen;

het uren zitten op een ongemakkelijke kerkbank enz enz





Ik neem aan dat dit inderdaad dingen zijn, waarbij je medeburgers zich iets kunnen voorstellen, dat je dat kunt verdragen.



Nu de ik in het vers. Die ik is zo overgevoelig, oversensibel, dat je van abnormaal gedrag moet spreken.



Het verdorren van bonen kan de ik verdragen.

Dat komt bij een normaal mens toch niet op?

En als iemand zegt: ik kan zelfs stervende bloemen verdragen, frons je toch ook even je wenkbrauwen.

En dan helemaal het rooien van aardappelen.



Dit is een absurd rijtje, toch?

Van iemand waaraan een steekje los is.



En dan de slotstrofe:



Maar jonge sla in september,

net geplant, slap nog,

in vochtige bedjes, nee.



Dat staat in hetzelfde gekke rijtje. En even onnatuurlijk als de eerste drie dingen die de ik kan wel verdragen, is het vierde, dat hij/zij niet kan verdragen.



Samengevat: de ik heeft een abnormaal gevoelige manier van reageren op gewone waarnemingen. De eerste drie hebben wel allemaal met iets van de dood te maken. Daar kan hij nog wel tegen. Maar net geplante jonge sla in natte grond, dat kan hij niet verdragen.



Dit vers is een hyperbool: een dichterlijke overdrijving. Daarin schuilt ook de humor. Het is een humoristisch vers. Humor door overdrijving.



De dichter was hoogleraar psychiatrie. Ik kan me goed voorstellen dat een van zijn patiënten met zo'n verhaal kwam. Medemensen met een psychiatrische aandoening zijn soms in hoge mate intelligent en sensibel.





Gert

_________________

gert.slings.nu

Geplaatst: 11 feb 2007 12:05 pm



Ja Gert ik was er al bang voor dat je het anders zou benaderen



Ik zie het gedicht eigenlijk als grapje van de dichter.

Ik hoor het hem al voordragen, met grote gebaren...



ALLES kan ik verdragen en dan de opsomming van afstervende bloemen, gerooide aardappelen

en dan, met zogenaamde snik in de stem, maar jonge sla in september...



Net wat jij zegt, een sterke overdrijving.



Dettie