Humor in de poëzie

Geplaatst: 21 aug 2008 08:34 am



Leuke toelichting, Dettie!



Pieter

Geplaatst: 21 aug 2008 05:09 pm



En hier de tweede van Roemer Visscher:



Dat moye Mannetgen met zijn geele haer

Wiens lubbekens altijt staen effen int ront,

Met zijn roode wangekens, met zijn oochkens claer,

Dat hippelinckgen, dat niet een hayr heeft om zijn mont

Troude giste een wijf, dan de Paep maectent te bont:

Segh my goede Mannen, vraechde hy overluyt,

Welck van dese twee is hier nu de Bruyt?



Pieter Roemer Visscher (1547-1620)



Pieter

Geplaatst: 22 aug 2008 05:52 am



DE VERTOORNDE DICHTER



Hoe haatlijk is’t publiek omtrent mijn lettervruchten!

Ik schonk het reeds een trits van welbekookte kluchten

En, nochtans, ’t lachte niet! Maar ik loer nu ook op wraak:



’t zal boeten voor zijn grillen,

ja lachen zal het, ’t moog dan willen of niet willen,-

daar ik een treurspel maak.



Johannes Immerzeel Jr. (1776-1841)



Pieter

Geplaatst: 23 aug 2008 05:37 am



Gerrit Komrij, hoewel nog lang niet vergeten, mag hier volgens mij niet ontbreken. Hij is een meester in onverwachte, absurde humor.



Op weg naar Sint Petersburg



De mode hier is morgen mode daar

Dus zond Parijs zijn afgedragen goed

Gewiekst met schepen vol naar Zweden, waar

De pruik weer puik, de hoed



Weer prachtig stond. Ze waren daar een jaar,

Of meer nog, achter en dus dik tevreden.

Ze speelden het Parijse repertoire

Gewoon opnieuw, de Russen en de Zweden.



Eens zonk, zo wordt verteld, zo’n modeschuit.

En in hun netten vonden vissers later

Een kabeljauw in rok met Schotse ruit,



Een zalm in wit satijn, de hals zeer laag,

Een baars in baljapon; en door het water

Gleed traag een haai met een matrozenkraag.



Gerrit Komrij

Uit: Alle gedichten tot gisteren



Pieter

Geplaatst: 23 aug 2008 02:00 pm



Hé, ik zie dit thema nu pas.

Heel goed idee, Pieter.



Zal ook wat plaatsen als ik iets tegenkom.



Tiba.

Geplaatst: 23 aug 2008 02:08 pm



Dat zal ik zeer prijs stellen, Tiba.



Hieronder een gedicht uit de 17de eeuw waaruit blijkt dat toen ook al dichters twijfelde aan het nut van hun hobby. Jammer dat deze dichter niet meer kan lezen dat er tenminste één mens is die nog plezier aan zijn gedicht beleeft.



AFSCHAFFING DER POËZIE



Daar leit de pen vol ongemeende minne-rancken

Dees sweer ik eeuwig af te dancken

En denk, voortaan geen Rymgedicht,

Te gonnen straal van ‘s werelts licht.



Wat sleet ik menigwerf al kostelyke uuren,

Om versjes uit heur neb te puren!

Dies hielt myn brein vol kleine kracht,

Alleen geteugelt in ’er macht.



Dees swaaide in myn gedacht’ den scepter van gebieden.

Doch ‘k wil heur heerschappy ontvlieden.

En niet meer onder ’t jok van heure krachten staan,

Maar zeg haar, na dit vers, altyd den oorlog aan.



Heur glory heeft te lang de overhandt verkregen,

Sy was ten toppunt opgestegen

Maar die als Phebus rees, die daalt nu als Ikaar

Daar leyt sy in den hoek, en zeg, leg eeuwig daar.



Hyronimus Sweerts (1629-1696)

Uit: De Nederlandse poëzie van de 17de en 18de Eeuw in 1000 en enige gedichten. (Van Gerrit Komrij)



Pieter

_________________

"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre