Gedichten over de herfst

Geplaatst: 23 sep 2005 02:02 pm



Haha Lizzy. Wel sarcastisch hoor. Gelukkig komt het niet van jou maar van Drs P.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 23 sep 2005 03:11 pm



Ja eerst zo'n heerlijk herfstgedicht en dan hup een dodelijke zin erachteraan. Daar gaat m'n herfst-gemoedsrust



Dettie

Geplaatst: 24 sep 2005 03:15 pm



Herfst



Toornige vreugde doet mij rechtop gaan

dwars door de herfstige plantsoenen

waar in het nat verwilderd gras

rillend naast de zwarte plas

een troep verregende kalkoenen

verworpen, onheilspellend staat.



Dewind schuift in de glazen wolken

lichtende wakken hemel open

en wervelt glinsterende kolken

omhoog uit gele bladerhopen.

Als gevallen englen hokken

door geen zon meer te verzoenen

in een somber dreigend mokken

daar mijn broeders de kalkoenen.



Maria Vasalis,

uit parken en woestijnen

Uitgeverij van Oorschot 1940



Wil

Geplaatst: 24 sep 2005 04:28 pm



Dit gedicht ken ik helemaal niet, Wil.



Heel beeldend: die arme verregende kalkoenen nat van de herfstregen

'door geen zon meer te verzoenen".

'Mijn broeders, de kalkoenen', de dichteres voelt zich o zo verwant met hen.

"Toornige vreugde": toorn om de zomer die voorbijgaat, om de sukkels van de verregende kalkoenen die haar gevoelens beamen?

Toch vreugde....



Dit was een impressie bij een eerste lectuur.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 25 sep 2005 08:29 am



Ja ik zag ze helemaal staat die kalkoenen.



Ze heeft heel veel over de Herfst geschreven, ik vond zonder heel hard zoeken vier herfstgedichten van haar.

Ik zal ze niet allemaal plaatsen, maar deze vond ik ook wel mooi.....



Herfst



Nooit ben ik meer in mijn gedachten groot,

steeds zeldner denk ik dat mijn werkelijk wezen

zich tonen zal en durven te genezen

van de steeds naderende duidelijker dood.

Vandaag zag ik de hemel door het weemlend lover

verbleken tot een doodlijk zuivere helderheid.

Ik heb mezelf nog van geen ding bevrijd

en er is haast geen tijd meer voor mij over.

Er ruist een hoge ruime wind

door de recht opgerezen bomen:

aan het zwarte water is een hert gekomen,

en door het oevergras schijnt laag de zon...

Dit is het enig antwoord, dat ik vind,

dat mij bevrijden zou, zo ik t vertalen kon.



Maria Vasalis,

uit Parken en Woestijnen

Van Oorschot 1940.



Wil

Geplaatst: 25 sep 2005 08:45 pm



Een vliegje in de herfst,

vliegt tussen de takken van een berk-

geur van bladeren,

natte aarde-

en tussen die takken is niets

en tussen die en die,

het vliegje denkt misschien:

de spin is een verzinsel, het eerste web

moet nog worden uitgevonden!

Het wordt donker,

de maan komt op,

oud bos,

slingerende paden, nauwelijks lanen,

de moed om te verdwalen

bijna gemist.



Toon Tellegen, uit

Gedichten 1977-1999

Querido 2000



Wil