Gedichten over bloemen

Geplaatst: 05 apr 2007 04:17 pm



Conversatie met mijn bloemen



I



Ik weet het bloemen,

gij die aan mijn venster staat

en luistert naar de houten stemmen in de straat,

langer dan mijn naam zult gij bestaan

en luisteren naar de straat,

die mij smorgens als een vogel

loslaat in de tuinen van de dag

en die me savonds,

als de bloemen aan hun venster slapen,

vraagt of ik gelukkig was.



Gij weet het bloemen,

gij die aan de kleuren namen geeft

en luistert

naar mijn klein gebeuren in de straat,

dat ik een wezen ben

dat tussen mensen staat

en dat alleen is, meer alleen

dan aan mijn venster in zijn kleine kooi

de blinde vogel die zijn meester haat.



Wij weten bloemen

dat er in de droefheid

vreugde en wat kleur bestaat

en daarom bloemen

zijn wij soms gelukkig,

gij en ik.



Paul Snoek

uit: Paul Snoek: Gedichten 1954-1968

A. Manteau, Brussel/Den Haag 1969



Tiba.

Geplaatst: 05 apr 2007 10:41 pm



Ego flos





Ik ben een blomme

en bloeie voor uwe oogen,

geweldig zonnelicht,

dat, eeuwig onontaard,

mij, nietig schepselken,

in 't leven wilt gedoogen

en, na dit leven, mij

het eeuwig leven spaart.



Ik ben een blomme

en doe des morgens open,

des avonds toe mijn blad,

om beurtelings, nadien,

wanneer gij, zonne, zult,

heropgestaan, mij nopen,

te ontwaken nog eens of

mijn hoofd den slaap te biên.



Mijn leven is

uw licht: mijn doen, mijn derven,

mijn' hope, mijn geluk

mijn eenigste en mijn al;

wat kan ik, zonder u,

als eeuwig, eeuwig sterven;

wat heb ik, zonder u,

dat ik beminnen zal?



'k Ben ver van u,

ofschoon gij, zoete bronne

van al dat leven is

of immer leven doet,

mij naast van al genaakt

en zendt, o lieve zonne,

tot in mijn diepste diep

uw aldoorgaanden gloed.



Haalt op, haalt af!...

ontbindt mijn aarsche boeien:

ontwortelt mij, ontdelft

mij...! Henen laat mij,... laat

daar 't altijd zomer is

en zonnelicht mij spoeien

en daar gij, eeuwige, ééne,

alschoone blomme, staat.



Laat alles zijn

voorbij, gedaan, verleden,

dat afscheid tussen ons

en diepe kloven spant;

laat morgen, avond, al

dat heenmoet, henentreden,

laat uw oneindig licht

mij zien, in 't Vaderland!



Dan zal ik voor...

o neen, niet voor uw oogen

maar naast u, nevens u,

maar in u bloeien zaan;

zoo gij mij, schepselken,

in 't leven wilt gedoogen;

zoo in uw eeuwig licht

me gij laat binnengaan!





Guido Gezelle



Tiba.

Geplaatst: 07 apr 2007 09:49 am







De Akelei (Dürer)



Toen hij het kleine plantje vond,

boog hij aandachtig naar de grond

en dan, om wortels en om mos

groef hij de fijne aarde los,

voorzichtig - dat zijn hand niets schond.



Behoedzaam rondom aangevat

droeg hij het langs het slingerpad

van bos en akker voor zich uit,

en schoof het thuis in 't licht der ruit

zoals hij het gevonden had.



Dan, fluitende en welgezind

mengde hij zoekend eerst de tint;

diepblauw en zwart ineengevloeid,

met enk'le druppels rood doorgloeid,

dat het tot purper samenbindt.



En uur aan uur trok stil voorbij;

zó diep verzonken werkte hij,

dat het hem soms was of zijn hand

de vezels tastte van de plant-

zo glanzend kwam de omtrek vrij.



Totdat het gaaf te prijken stond:

de wortels scheem'rend afgerond,

het uitgesprongen groene blad

scherp in zijn karteling gevat

tegen de lichte achtergrond;



de bloemkroon purper violet,

de hokjes om het hart gebed

en boven de geknikte steel

de honingsporen, het juweel

vijfvlakkig: kantig neergezet.



In 't vallend donker toefde hij

nog dralend bij zijn akelei;

dan, in het laatste licht van 't raam

schreef hij de letters van zijn naam

en 't jaartal glimlachend erbij.



Ida Gerhardt

Uit: Tijdschrift Tijd en taak



Tiba

Geplaatst: 07 apr 2007 10:09 am



Ik moet nog zoeken uit welke bundel "akelei" van Gerhardt komt.

Ik probeerde hierboven een afbeelding te plaatsen van het schilderij van Dürer, maar zie alleen een kruisje. Zien jullie meer?



Hier is de afbeelding te vinden:

www.artrenewal.org/asp/database/art.asp?...olumbine&aidForm=122 #



Tiba.

Geplaatst: 07 apr 2007 11:44 am



Akelei is voor het eerst verschenen in het tijdschrift Tijd en taak.

Ik heb een ander plaatje geplaatst Tiba. Je zag inderdaad een kruisje bij jouw plaatje.



Mooi gedicht trouwens.



Dettie

Geplaatst: 07 apr 2007 02:39 pm



Bloemen



Als alle mensen eensklaps bloemen waren

zouden zij grote bloemen zijn met lange snorren.

Vermagerde vliegen, dode torren

zouden blijven haken in hun haren.

Tandenstokers, steelsgewijs ontsproten,

zouden zwellen tot gedraaide tafelpoten,

katoenen knoppen zouden openscheuren

t9ot pluche harten die naar franje geuren,



En op de bergen zouden gipsen zuilen staan

Die gipsen druiven huilen.



Op het water dreven bordkartonnen blaren,

De vlinders vielen uit elkaar tot losse vlerken

En van geur verdorden alle perken

Als alle mensen eensklaps bloemen waren.



Leo Vroman,

uit 262 gedichten,

Querido, 1974



Wil