Geplaatst: 18 okt 2008 03:50 pm
Dien avond en die roze
'k Heb menig menig uur bij u
-- gesleten en genoten
en nooit en heeft een uur met u
-- me een enkle stond verdroten.
'k Heb menig menig blom voor u
-- gelezen en geschonken,
en, lijk een bie, met u, met u
-- er honing uit gedronken;
maar nooit een uur zo lief met u,
-- zo lang zij duren koste,
maar nooit een uur zo droef om u,
-- wanneer ik scheiden moste,
als 't uur wanneer ik dicht bij u,
-- dien avond, neergezeten,
u spreken hoorde en sprak tot u
-- wat onze zielen weten.
Noch nooit een blom zo schoon, van u
-- gezocht, geplukt, gelezen,
als die dien avond blonk op u,
-- en mocht de mijne wezen!
Ofschoon, zo wel voor mij als u,
-- -wie zal dit kwaad genezen?-
een uur bij mij, een uur bij u,
-- niet lang een uur mag wezen;
ofschoon voor mij, ofschoon voor u,
-- zo lief en uitgelezen,
die roos, al was't een roos van u,
-- niet lang een roos mocht wezen,
toch lang bewaart, dit zeg ik u,
-- 't en ware ik 't al verloze,
mijn hert drie dierbre beelden:u,
-- dien avond-en-die roze!
Guido Gezelle
uit: Volledige dichtwerken.
Uitgeverij Standaard, Antwerpen, 1971
NB. Er zijn verschillende spellingswijzen in omloop, men vindt ook 'Die navond en die roze'
mira
