Geplaatst: 14 jun 2007 05:32 pm
Na de storm
Na de storm
sprak ik niet meer tegen mijzelf,
besloot mijzelf volkomen te vergeten.
Soms begon ik nog gedachteloos met ‘Ik..’,
hield mijn adem in,
sprak niet verder meer.
Ah, wat een weelde, ik was uit mijn geheugen
verdwenen!
Het riet ruiste en steeds breder
Vloeide het water, steeds kalmer, trager,
Tussen de weilanden door
na de storm.
Toon Tellegen,
uit Mijn Winter , 1987
Wil