Gedichten over het weer

Geplaatst: 14 jun 2007 08:50 pm



Het is inderdaad erg mooi, Wil, vooral de laatste strofe!



Maar ook Anneke Brassinga's gedicht over de zon spreekt me erg aan.



Wat ik niet goed begrijp: in de tweede regel: de beroemde orden van de nacht. Staat het er werkelijk zo? Ik begrijp niet wat ze bedoelt.



Tiba.

Geplaatst: 14 jun 2007 09:47 pm



Regen



Ik geloof niet in de werkelijkheid.

Ik geloof in mijn droom:

dat alles eenmaal leven moet,

ook de stenen, de huizen,

de aarde aan mijn schoenen.

Ik geloof dat ook de regen

eens zal ademhalen

en verliefd worden.

Daarom streel ik de regen.

Daarom sla ik de zon.



Willem M. Roggeman

"Gedichten '57 '70"

Standaard uitgeverij, 1972



Tiba.



P.S. Dit gedicht stond al bij W. Roggeman

Geplaatst: 15 jun 2007 05:41 am

de beroemde orden van de nacht,

Ja het staat er echt zo.

Ik weet ook zo snel niet wat ze bedoelt.

Ik zal mijn gedachten er eens over laten gaan.



groeten

Wil

Geplaatst: 15 jun 2007 05:45 am



Mooier dan de aanzienlijke maan en zijn geadeld licht,

mooier dan het gesternte, de beroemde orden van de nacht,



Ik denk dat orden slaat op het geadeld licht.

een ridderorde, Orde van de nederlandse leeuw enz.

zie www.lintjes.nl/



De maan en het gesternte zijn de beroemde edelen van de nacht



Dettie

Geplaatst: 15 jun 2007 08:06 am



Ha Dettie, ik zat er gisteravond nog op te broeden en kwam een beetje in jouw richting uit: ik dacht aan orden in 'kloosterorden".

Maar ja, je hebt gelijk: ridderorde past natuurlijk beter in combinatie met "aanzienlijk" en "geadeld". dat had ik nog niet door :oops: .

Dat ik daar niet opgekomen ben !



Zon en maan zijn de ridderorden van de nacht: dat zal het zijn.



Tiba.

Geplaatst: 16 jun 2007 10:10 am



Het Onweer



Verscholen in de holle wilgenstam

zie ik de bliksem zigzaggen in de rivier.

De donder schudt het land.

Ik ben doorweekt tot op de huid

en mateloos gelukkig- tot de kern

des harten.

Uit de vochte stomp

met lichtend mos komt geur van kistenhout.

En plotseling zie ik mijzelf gestrekt;

de vinger draagt de ring nog, al het andere

siddert tot helle as.

-En schreeuwend ontstijgt

het adelaarsjong.



Ida Gerhardt,

uit De Hovenier (1961)



Wil