Geplaatst: 07 mrt 2006 09:01 pm
Mijn oogen branden,
Met felle randen.
De klokken luien, luien mij uit.
Mijn klamme handen
Betasten de wanden.
De klokken luien, luien mij uit.
Wát toch dat luien in gódsnaam beduidt....
O, om een slag,
Die op eens mij versloeg!
O, om een dag,
Dien ik niet meer verdroeg!
Warende waduwen
walmen mij om,
Dwalende schaduwen
staren daar stom.
De klokken luien, luien mij uit.
Heffende handen rekken
gestrekt,
Vragende vormen worden
gewekt.
O, wat dat luien, dat luien beduidt....
De klokken luien, luien mij uit.
Willem Kloos(1859-1938)
uit: Verzen, Wereldbibliotheek 1894
Tiba
