Geplaatst: 07 mrt 2006 05:35 pm
Fanfare-corps
De lucht scheen blinkend door de blaren,
bleek en volmaakt als glas geslepen.
Met vaste manlijke gebaren
werden de horens aangegrepen,
en luidkeels zonder enig schromen
spoot de muziek tussen de bomen;
heldhaftig, trots. Een onverbloemde
voor elk verstaanbare muziek,
die aan het ademloos publiek
ieder gevoel met name noemde.
En even plots werd dit geklater
gedempt, twee koopren kelen weenden...
-over het donkergroene water
gleden twee smalle witte eenden
geluidloos als een droombeeld voort-
De horens, smekend en gesmoord
schenen hen dringend iets te vragen
hen volgens met haast menslijk klagen.
Maria Vasalis, uit Parken en woestijnen, uitgeverij van Oorschot
Geplaatst omdat het zo n vrolijk muziek gedicht is, vooral de eerste strofe..ik zie en hoor ze haast lopen door het park.
de tweede strofe is moeilijker...
ik denk dat de koopren horens staan voor een tegenstem, een soort klagende ondertoon, die staat voor alle grote vragen en tegenslag van het leven die tegen het vrolijke rumoer van het leven ingaat en er toch ook bij hoort, het misschien wel versterkt....
ik denk maar even hardop hoor
Wil.