Gedichten over religie

Geplaatst: 17 dec 2006 07:14 pm



Een Psalm



De grazige weiden de rustige wateren

op het behang van mijn kamer

ik heb geloofd als een bang kind

in behang



als mijn moeder voor mij gebeden

had en mij weer eens een dag langer

vergeven was bleef ik achter

tussen roerloze paarden en koeien

te vondeling gelegd in een wereld

van gras



nu ik opnieuw door gods landerijen

moet gaan vind ik geen schrede

waarop ik terug kan keren, alleen

een kleine hand in de mijne

die zich krampt als de geweldige lijven

van het vee kreuen en snuiven

van vrede.



Rutger Kopland,

uit Onder het vee

1966 Van Oorschot



Wil

Geplaatst: 18 dec 2006 08:36 am



Jeetje Wil, jij bent bezig geweest.

Die eerste van Toon Tellegen raakt me steeds weer. Ik heb het geweten



De rest moet ik nog goed doorlezen.

Dankjewel!



Dettie

Geplaatst: 18 dec 2006 10:58 am

Ik had in een keer de geest, om maar even in religieuze termen te blijven

Ik heb nog meer gevonden inmiddels.



ja die van Toon Tellegen is mooi he, vind ik ook, hij heeft nog wel meer geschreven over dit onderwerp, maar deze heb ik echt gezocht omdat ie me altijd bij gebelven is.



Wil

Geplaatst: 18 dec 2006 04:51 pm



KADDISJ



Kon je kaddisj zeggen, zou je loven.

Het klagen is ons naderbij, maar zij

met hun oude boek van rouw der eeuwen

Prijzen het oordeel dat het juist is,

voor hen de verzoening, geen vuist.

Hadden wij hun woorden. Niet

ik ben vergeten wat geluk is

huilden we, niet stortten wij

ons hart uit als water, wachten

zouden we in stilte en luidkeels

Goedertieren zeggen, goedertieren-



Marjoleine de Vos,

uit Kat van Sneeuw,

van Oorschot, 2003



Wil

Geplaatst: 18 dec 2006 05:45 pm



Wat een mooie gedichten heb je geplaatst, Wil



Dit is een prachtige regel die me altijd is bijgebleven:

"ik heb geloofd als een bang kind

in behang"

maar ik wist niet meer waaruit het kwam.

Deze gedichten moet ik allemaal nog eens grondig lezen.

Bedankt om ze te plaatsen.



Groetjes. Tiba

Geplaatst: 19 dec 2006 04:39 pm



De Moerbeitoppen ruisten



‘De Moerbeitoppen ruisten;’

God ging voorbij;

Neen, niet voorbij, hij toefde;

Hij wist wat ik behoefde,

En sprak tot mij;



Sprak tot mij in de stilte,

De stille nacht;

Gedachten, die mij kwelden,

Vervolgden en ontstelden,

Verdreef hij zacht.



Hij liet zijn vrede dalen

Op ziel en zin;

‘k Voelde zijn vaderarmen

Mij koestren en beschermen,

En sluimerde in.



De morgen, die mij wekte

Begroette ik blij.

Ik had zo zacht geslapen

En Gij, mijn Schild en Wapen,

Waart nog nabij



Nicolaas Beets. 1804-1903



Wil