Geplaatst: 04 dec 2008 10:12 pm
SNEEUW
Het sneeuwt, niet jachtig, eerder tastend,
alsof het wit naar zwarte plekken zoekt.
Maar heel het landschap ligt al volgeboekt.
De dag staat zwaarbepakt om te vertrekken.
De bomen dromen rechtop in de sneeuw,
verwonderd en in hun verwondering verrast.
De vorst heeft ieder takje afgetast.
Het is windstil, er valt niets te ontdekken.
De laatste vlokken vallen, in de lucht
zweeft al wat zonlicht, geel en droog.
En vogels, eerstgeborenen van het oog,
haasten zich om de schade te herstellen.
Adriaan Morrien,
uit Verzamelde gedichten,
Van Oorschot, Amsterdam 1994
Even dit gedicht hernomen.
De eerste twee regels zijn al prachtig:
Het sneeuwt, niet jachtig, eerder tastend,
alsof het wit naar zwarte plekken zoekt.
En ook dit:
De vorst heeft ieder takje afgetast.
en verder:
En vogels, eerstgeborenen van het oog,
intrigerend beeld.
De tijd ontbreekt me voor grondiger analyse, sorry.
Maar alvast bovengeciteerde regels vind ik erg geslaagd.
Tiba.
