Wintergedichten

Geplaatst: 01 dec 2008 05:09 pm



Het gedicht van Cathy Mara blijft zeker mooi.



Leuk...wintergedichten. ik ben al druk aan het zoeken, en heb al het een en ander aan moois gevonden. Wordt vervolgd dus.



Willeke

Geplaatst: 01 dec 2008 05:40 pm



De vlokken dwarrelen..., het cliché krijgt hier opnieuw zijn volle betekenis door de toevoeging als in schoolopstellen.



Hoeveel kinderen begonnen hun verplicht opstel niet op die manier!

We worden weer wat het kind dat we ooit waren.



Ook nu schrijven de kinderen wat zij nu allemaal wel / voelen moeten.

Een inkijk in de kindertijd.



mira

Geplaatst: 03 dec 2008 12:10 pm



Dit gedicht vind ik zo mooi;



SNEEUW



Het sneeuwt, niet jachtig, eerder tastend,

alsof het wit naar zwarte plekken zoekt.

Maar heel het landschap ligt al volgeboekt.

De dag staat zwaarbepakt om te vertrekken.



De bomen dromen rechtop in de sneeuw,

verwonderd en in hun verwondering verrast.

De vorst heeft ieder takje afgetast.

Het is windstil, er valt niets te ontdekken.



De laatste vlokken vallen, in de lucht

zweeft al wat zonlicht, geel en droog.

En vogels, eerstgeborenen van het oog,

haasten zich om de schade te herstellen.



Adriaan Morrien,

uit Verzamelde gedichten,

Van Oorschot, Amsterdam 1994



Meteen al die eerste twee regels..je vóelt bijna de sneeuw vallen, niet jachtig, eerder tastend..prachtig.



Wil

Geplaatst: 03 dec 2008 07:20 pm



De dichter observeert, ziet, geeft eigen 'betekenis' aan het gebeuren. Vooral de personificaties doen het: de sneeuw tast, zoekt naar zwarte plekken, de bomen dromen en zijn verwonderd, de dag is vertekkensklaar...

Een gedicht om te herlezen en veel in te ontdekken.



mira

Geplaatst: 03 dec 2008 08:12 pm



Ik verwonder me bij een gedicht als dit echt over wat iemand kan met taal, iets zo daags en simpels waar al zoveel over geschreven is zó mooi in taal vatten,

echt bewonderingswaardig.



Wil

Geplaatst: 04 dec 2008 09:52 pm



DE WINTERSCHILDER



Achter het grijze ijs op de sloot

liggen de velden tot aan

een onbesliste einder:



bestoft velours, versleten trijp, niet

ongelijk aan hoe in vroegere treinen

de banken waren bekleed.



Nevel en schemering doen wie het

eerste er is, negeren de

voortijlende Thalys.



Men zou wel schilder willen zijn

om dit gebrek aan kleur

op linnen te bewaren.



Maar ook zo kan de forens het

in zijn vlietend beeldarchief

opslaan voor later.



Die dan weer weet: het was genoeg

heel deze overvloed

aan schaarste



Jan Eijkelboom,

uit Het Arsenaal,

De Arbeiderspers, Amsterdam (2000)



Dit vind ik ook zo'n mooi gedicht Willeke



Dettie