De dode mensen op het grasveld kan ik niet plaatsen, maar in de hengel en de haak als martelwerktuigen wel.
En dan de band met de moeder. Het gedicht klopt wel voor mij, is natuurlijk ook het noteren van een waargebeurde herinnering,De Mirandabad 1954, toen kreeg het kind kennelijk daar zwemles ,benieuwd wie er achter schuil gaat.
Hij staat er nu wel op. Ik zie dat ik er ook dingen van mijn eigen zwemles in heb gestopt, de hengel en haak worden niet dusdanig niet benoemd.
Dus is het gedicht geslaagd, de sfeer getypeerd dat je je eigen oude beeld krijgt!
Alhoewel ik als Amsterdammer, die ook in het De Mirandabad kwam misschien neutraal genoeg ben,ik zie de locatie!
Ik lees het nog een keer , misschien is zij wel het pijpenkrullen meisje, terwijl ik er moeder van maakt.
Manja Croiset