Geplaatst: 03 jan 2007 06:57 pm
En wij, nietig
neu.kend
op een vlot
opgetild, neergekwakt
glimmend lijvend, naar god nijgend
die ons streelt met bliksemflitsen
donderslagen
ons laat schateren
als een vader
op zijn spierbal zijn kind,
Dit is een mooi gedeelte!
wanneer de wind gaat liggen
ik mezelf en haar weervind
aangetroffen, aangespoeld
lees ik de tekst van mijn hand in het strand
en ons laken, drijft onnavolgbaar wit
in zwart oneindig deinen
Ook dit is mooi
kijkt de gisteren
daar ook in geworpen tv
maar dit niet meer (opstapeling van daar-ook)
enfin, we lopen terug, en zien gewoon konijnen
we pakken aan
en zetten koffie
en dit is gewoon proza
dan klap ik de container dicht
En dit is dan weer een goed einde.
Zomaar mijn mening hoor.
Groetjes. Tiba.
