Geplaatst: 10 okt 2005 07:22 pm
Een poging Jeroen...maar niet meer dan dat hoor.
Het zou kunnen dat de dichter zoveel mensen verloren heeft in de loop van zijn leven dat hij steeds gezichen meent te herkennen onderweg,
die dan niet degene blijken te zijn die hij dacht dat het was.
Hoe ouder hij word, hoe meer verliest, hoe vaker hij een gezicht meent te herkennen.
De laatste regels zijn lastig...
Thuis van het dodencarnaval
zie je de spiegel in de hal,
je schrik is groot:
die man daar in het spiegelglas,
met die bekende regenjas,
was die niet dood?
Ik denk dat de dichter zich door al de mensen die dood zijn (en die hij nog steeds meent tegen te komen) zich steeds meer bewust word van zijn eigen sterfelijkheid, en het feit dat ook voor hem de dood dichter bij komt.
Groeten,
Wil