Geplaatst: 19 sep 2004 11:55 am
In "Mijn middeleeuwen schrijft Wilmink over het
gastenboek van Charles d' Orléans.
Bezoekers moesten een ballade schrijven met de
beginregel 'Ik stierf van dorst in 't zicht van stromend
water'. Daarna moesten nog meer van zulke tegengestelde
regels komen. Dit is de 'eigen' versie van Wilmink.
Ik stierf van dorst in 't zicht van stromend water
Ik stierf van dorst in 't zicht van stromend water
en dronk daarna te veel in de woestijn.
Dat was het einde, het begin kwam later.
Soms kort de tijd de afstand tot die pijn,
maar dan kan ik in treurnis vrolijk zijn,
zoals in 't najaar 't voorjaar herbegint,
bij 't ouder worden jonger dan als kind.
Ik stel geen prijs op wat wordt aangeprezen,
ik stel mij pas echt open als ik dicht,
hoe meer ik lees, hoe meer ik nog moet lezen,
al wat ik nader raakt steeds meer uit zicht,
hoe dichterbj, hoe verder weg het ligt,
ik zoek altijd wat anders dan ik vind,
bij 't ouder worden jonger dan als kind.
Ik kan niet ernstig zijn dan door te spelen,
ik spreek de waarheid als ik me vergis,
niet bang alleen, maar eenzaam tussen velen,
vol doodsgedachten als er bruiloft is,
vol levensvreugde bij een dodenmis
en een verliezer ziende in wie wint,
bij 't ouder worden jonger dan als kind.
Prins, wat ik dicht, is als een oud verhaal,
dat nieuwer wordt, hoe meer ik het herhaal.
Ik ben de man die nooit iets nieuws verzint,
bij 't ouder worden jonger dan als kind.
Willem Wilmink
Uit: Mijn Middeleeuwen
Amsterdam : Bert Bakker, 1998.
Lizzy
